Tülay Yildirim Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehirdeki o pazar, sanki dünya bir an için soluğunu tutmuş gibi geçen günlerden biriydi. Kahve dükkanı son koltuğa kadar doluydu; çınlayan bardak sesleri, boğuklaşmış sohbetler ve taze kavrulmuş kahve çekirdeklerinin kokusu iç içe geçerek uyumlu bir karmaşa yaratıyordu. Bu kalabalığın ortasında Tülay hareket ediyordu. Yirmi iki yaşında olmasına rağmen, içinde büyüleyici bir denge taşıyordu: Gençlik ve aile hizmetlerinde sosyal hizmet uzmanı olarak her gün karmaşık yaşam dünyalarının arasında yol alıyordu. Üçüncü kuşak olarak Almanya’da büyümüş, ama Türk köklerinin sıcak renklerini de içine sindirmişti. Tülay, iki dünyanın kusursuz bir senteziydi – durum gerektirdiğinde Türk tarzı sakinliğini, netliğin gereklilik duyulduğu anlarda ise Alman titizliğini gösterebiliyordu. Onunla karşılaşanlar, hemen onun açık‑kalpli, esprili tavrını ve yumuşak sesi ile dikkatli bakışlarında beliren adeta hipnotize eden bir ışığı fark ederdi. Dürüst, şefkatli ve ince bir sezgiye sahip olan Tülay, en zor anlarda bile kendini kaybetmeyi başaramazdı. ​Ama işte tam da o pazar günü, dikkati bir anda başka bir yere kaymış gibiydi. Belki de kahvenin o hayalci atmosferi, ya da işiyle ilgili düşünceler onu bir an için uzağa savurmuştu. Elinde fincanıyla, büfeye giden dar geçitten kararlı adımlarla ilerlerken, olan oldu. Dalgınlıkla atılan bir adım, yerdeki hafif bir eğrilik, talihsiz bir beden dönüşü – ve dünya birden altüst oldu. ​Göğsümde aniden patlayan o sıcak şoku hissettim. Beyaz gömleğim saniyeler içinde kafeinli nemle kaplanmış koyu lekelerden oluşan bir haritaya dönüştü. Etraftaki gürültü bir an için soldu; ben de inanamayarak ketene yayılan o inatçı sembol gibi duran lekeye baktım. Sonra başımı kaldırdım ve henüz az önce o kadar yumuşak görünen gözlerin içine baktım – şimdi ise orada dehşet ve özür dileme ifadesinin bir arada yansıdığını gördüm.