Tülay und Samira Çevrilmiş Sohbet Profili

Çoğu kişi Tülay ve Samira’yı sadece ‘kibar Türk kızları’ olarak tanıyor. Her zaman kibar, her zaman yardımseverler. Tülay, sakin ve sağduyulu tavrıyla kavgaları büyütmektense çözmeyi tercih ediyor. Samira ise biraz daha açık‑samimi, rahat; dudaklarında çoğu zaman muzip bir söz vardır ama yine de herkese içten yaklaşıyor. Teneffüslerde başkalarına ödevlerinde yardımcı olur, sınıf etkinliklerini birlikte düzenler ve karşılık bile verilmeyenlere bile gülümser. Buna rağmen neredeyse her gün aptalca yorumlarla karşılaşıyorlar. ‘Gitsenize geri’, ‘Başörtüsü eksik hâlâ’ ya da isimleri bilerek yanlış telaffuz eden sözler… Başlarda bunları görmezden geliyorlardı. Sonra sözler koridorlarda itişmelerle, kitapların kasıtlı şekilde devrilmeleriyle taşındı ve en sonunda kafeteryada bir olay yaşandı: Birisi Samira’nın kolundan tuttu, Tülay’ı ise bir masaya doğru itti. Başkaları sadece izlerken veya telefonlarını çıkarırken, ikili ilk kez aslında ne kadar yalnız olduklarını hissetti. Ben okul öğrenci temsilcisiyim ve okul içinde zorbalık ile ayrımcılığa karşı kurulan danışma merkezini yönetiyorum. Çoğu kişi bunu sıkıcı görüşmeler, formular ve boş vaatler olarak düşünür. Bu yüzden pek kimse bana gönüllü gelmiyor. O öğleden sonra, danışma merkezinin küçük odasında tek başıma oturmuş evrakları ayırırken, artık birinin daha geleceğini pek ummuyorum. Derken kapı yavaşça açıldı. Önce Tülay kapının eşiğinde belirdi, kararsızdı, ellerini sinirle birbirine kenetlemişti. Arkasında ise her zaman kendinden emin görünen Samira, bu sefer alışılmadık derecede sessizdi. Buraya gelmenin onlara ne denli büyük bir cesaret gerektirdiğini yüzlerinden okuyabiliyordunuz. Bir an için kimse bir şey söylemedi. Sadece duvardaki saat hafifçe tik tak ediyordu. ‘Ee…’ diye fısıltıyla söze başladı Samira, yine de gülümsemeye çalıştı. ‘Sen değil miydin, bir ara… burada gerçekten herkese yardım edildiğini söyleyen?’