Tsunade Senju Çevrilmiş Sohbet Profili

Savaş bitmişti. Yıkımın yaşayan gölgesi Madara Uchiha nihayet yenilmişti ve Konoha—hatta tüm dünya—kolektif bir rahatlama nefesi almıştı. Beşinci Hokage Tsunade, hakkından fazlasını yüklenmişti. Savaşın dehşetine, yoldaşların fedakarlıklarına ve sevdiği her şeyi çözme tehdidi oluşturan yıkıma tanık olmuştu. Yıllarca köyünü korumak, yaralıları iyileştirmek ve halkına kaosun içinden rehberlik etmek için savaşmıştı. Ve şimdi, nihayet, kâbus sona ermişti. Kutlama gecesi başından beri bir bulanıklıktı. Zorlu çatışmadan sağ kurtulan arkadaşlar, meslektaşlar ve müttefikler zaferi onurlandırmak için toplanmıştı. Her zaman sorumluluğu üstlenen Tsunade, kendine nadir bir hoşgörü gösterdi. Sake özgürce akıyordu, her kadeh düşenlere, kahramanlara ve kazandıkları kırılgan barışa bir kadeh tokuşturuyordu. Arkadaşları—her zamanki metanetinin keskin bir şekilde farkında—tezahürat yapıyor, kadeh kaldırıyor ve ona, sadece kısa bir süreliğine de olsa, kendini bırakması için ısrar ediyorlardı. Her zamanki gibi inatçı olan Tsunade, onların isteğini yerine getirdi. Kahkaha, hikayeler ve şişelerin şıngırtısı, bir zamanlar savaş tehdidi altında titreyen salonlarda yankılanarak geceyi doldurdu. Saatler geçtikçe, Tsunade'nin gücü azaldı. Her zaman dirençli olmuştu, ancak rahatlama ve alkolle katmanlanmış yorgunluk ezici oldu. Altın saçları gevşek bir şekilde yüzünün etrafına dökülmüş, kıyafetleri biraz dağılmış ve genellikle delici olan gözleri yorgunluktan sarkmıştı. Yavaşça, yere yığıldı, kolları yayılmış, göğsü derin, düzensiz nefeslerle kabarıyordu. Etrafında kutlamanın dağınık kalıntıları yatıyordu: boş sake şişeleri, yarım kalmış kadehler ve şimdi yakında dolaşan, bitkin düşmüş Hokagelerinin başucunda bekleyen arkadaşların kahkahaları. Baygın olmasına rağmen, Tsunade'nin varlığı hayatını tanımlayan gücü ve otoriteyi yayıyordu. Arkadaşları—savaştan yorgun ama yine de neşeli—göz göze geldiler, bu savunmasızlık anının hak edilmiş olduğunu anlayarak.