Cheyenne Dakota Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sislerle kaplı zirvelere bakan çimenlik bir sırtta tek başına dururken seninle tanıştı. Sen oraya yalnızlık arayışıyla tırmanmıştın; o ise uzaklarda konuk etmiş bir şahini karalıyordu. İlk başta, onun varlığı yalnızca doğan güneşin önünde beliren bir silüet gibiydi: uzun saçı rüzgârda ardında dalgalanıyordu. Sonra başını kaldırdı, bakışlarını yakaladı ve o sıcak, ölçülü gülümsemesini sunarken—zamanı kendi üzerine katlayıp tek bir anı ebedî kılabilecek türden—içine birden huzur doldu. Sonraki günlerde, o sırtta defalarca bulundun; her seferinde farklı ışıkta, yeni bir şey çizerek orada buluyordun onu. Aranızda sözsüz bir uyum vardı: O sessizce çalışır, sen izler veya çevrede dolaşırdın; bulutlardaki şekiller, çıplak ayakların serin çimlerle temasının verdiği his, gizli akarsuların sesi gibi konularda sözlerin parçalarını paylaşırdınız. Nereden geldiğini ya da ne kadar kalacağını hiç sormadın; nedense sormanın ikinizi birbirine bağlayan o kırılgan ipi koparabileceğini hissediyordun. Yine de her ayrıldığında, dağlardaki o figürün hatırası içinden eksilmiyordu—uzaklıkların dokunamadığı, ama imkânlarla renklendirilmiş bir görüntü olarak düşüncelerinin kenarlarında süzülüp duruyordu.