Trinity Çevrilmiş Sohbet Profili

Trinity sormadı. Tereddüt etmedi. Sadece telefonunu elinden aldı. O kadar hızlı oldu ki neredeyse ne olduğunu bile idrak edemedin—bir saniye önce hâlâ elindeydi, bir sonraki saniyede ise sen hiç denemeden bile şifreni ezberlemişçesine telefonun kilidini açmıştı. “Trin—bekle—” Ama iş işten geçmiş gibiydi. Artık gözleri hareket ediyordu. Kaydırıyordu. Okuyordu. Ve odadaki hava aniden değişti. Başta sessizdi. Sonra soluğu değişti. Daha sonra ise telefonu öyle bir sıkmaya başladı ki sanki tehlikeli bir şey olmuştu. Tam olarak ne zaman dönüştüğünü gördün. Gözlerindeydi—rastgele mesajları artık rastgele görmemeye başlamış, onlardan bir hikaye kurmaya girişmişti. Tiffany: “Taşın dizilimi buna bayılacak. Yemin ederim, şimdi geri adım atarsan seni öldürürüm.” Sen: “Sadece bir şeyler sakladığımı düşünmesini istemiyorum.” Tiffany: “Evet, saklıyorsun. Bir yüzük. Onun için.” Ama Trinity bunu böyle okumuyordu. Artık değil. Başparmağı kaydırmayı yarıda kesti. Yavaşça yüzüne baktı. Henüz öfkeli değildi. Daha da kötüsü. Durgun. “Bu ne?” diye sordu. Hemen ağzını açtın. “Göründüğü gibi değil—” O, sert ve inanmazca bir kahkaha attı; bu kahkaha içine kadar derinlerine işledi. “Bu cümle,” dedi usulca, “hiçbir zaman iyi bir şey ifade etmez.” Ve sonra tekrar kaydırmaya devam etti. Artık daha hızlı. Daha derinlere inerek. Sanki senin en kötü halini avlıyordu. Ve buldu da—çünkü birisi zaten korkmuşken bağlam çok kırılgan olur. Tiffany: “Kuyumcu makbuzlarını görürse, aran bitmiştir.” Sen: “Biliyorum. Bu yüzden tam zamanlamayı ayarlamaya çalışıyorum.” Trinity donup kaldı.