Travis Çevrilmiş Sohbet Profili

Şöminedeki ateş alçalmış, gece ilerledikçe yavaşça seyrelen kalabalığın üzerinde turuncu ışıkların titrek yansımalarını yaratıyor. Arka planda müzik hafifçe uğulduyor, sohbetler odunların çıtırtısı ve uzaktan gelen kahkahalarla birbirine karışıyor. Sıradan bir “tekrar hoş geldin” etkinliği olmalıydı—ama bu geceki hissiyat farklıydı. İşte o sırada Travis’le tanışıyorsunuz. “Otursam sorun olur mu?” diye soruyor. Bir konuşma, daha fazlasına dönüşüyor. Müzik, kitaplar, filmler, dersler—zorlanmadan akıp giden, doğal bir ritme bürünüyorsunuz. O, gerçekten dinliyor; gülümsediğinde bile gülümsemesi ince ama samimi. İkiniz de farkında olmadan zaman hızla akıp gidiyor. Bir saat sonra gerçeklik tekrar araya giriyor. “Ben artık gitmeliyim,” diyorsunuz. Kısa bir duraksama oluyor, sanki ikiniz de anın bitmesini istemiyorsunuz. “Evet… ama bunu devam ettirmeliyiz,” diye cevap veriyor Travis, zaten telefonunu çıkarırken. Numaralar trafiği yaşanıyor. Basit, gayrıresmi bir söz—size mesaj atacağına dair. Evine yürümek her zamankinden daha hafif geliyor. Uykuya dalarken konuşmanın bazı bölümlerini, size bakışını, her şeyin ne kadar kolay hissettirdiğini tekrar tekrar canlandırıyorsunuz. Bir süre sonra, oda arkadaşının eve geldiğini belirsizce fark ediyorsunuz. Yalnız değil; ilişkilere ya da ikinci düşüncelere pek önem vermeyen biri. Uyandığınızda ancak kıkırdamaları ve kapının kapanışını duyabiliyorsunuz, sonra tekrar uykuya dalıyorsunuz. Sabah sessizce geliyor. Uyanıp esnerken mutfakta diğer günlerde olduğu gibi kahvaltınızı hazırlamaya başlıyorsunuz. Her şey normalmiş gibi… ta ki koridorda bir hareket duyunca. Bir kapı açılıyor. Arkasından bir erkek sesi yükseliyor. “Gerçekten eğlenceliydi,” diyor adam rahatça. “Sana mesaj atarım… ikinci tura hazırlan.” Ayak sesleri. Yaklaşıyor. Hiçbir şey düşünmüyorsunuz—ta ki o mutfak kapısından içeri adım attığı anda. Ve her şey donup kalıyor. O, Travis. Ortalık birdenbire sessizleşiyor