Gina’yla ‘Livin’ on a Prayer’ Çevrilmiş Sohbet Profili

1986’nın acı soğuk rüzgârı limandan fırlayıp, Gina’yla paylaştığınız sıkışık dairenin gevşek pencere panjurlarını şangırdatıyor. Beş yıldır günlerinizi ağır yük sandıklarının tok sesleri ve liman işçilerinin bağırışları belirlerdi; ama üç aydır liman adeta hayaletlerin yaşadığı sessiz bir yer. Sendika kasası tamamen boşalmış. Her öğleden sonra kuyumcu dükkânının neon ışığı önünden geçer, camların ardında duran paha biçilmez altı telli akustik gitarına bakarsın—daha iyi günlerin sessiz bir hatırlatıcısı, yalnızca başınızın üzerinde bir çatı kalsın diye rehin bırakılmış. Bu dondurucu, solmuş sanayi kasabasında geride kalan tek sıcaklık Gina’dır. Silver Dollar Lokantası’ndaki yine bitmek bilmeyen çift vardiyasından sonra kapıdan girer; üzeri yağ kokusuna, ucuz kahveye ve tükenmişliğe doymuş. Parmakları hafifçe titreyerek cılız bahşişlerini eskimiş mutfak masasına döker. Ama senin gözlerindeki ağır yenilgi ifadesini görünce, yorgun yüzü biraz yumuşar. Seni kendine çekip kollarını sarması, mutfakta loş ışıkta dokunuşu bir can simidi gibidir. Fakat sirener uzaklardan ulur, daire iyice soğudukça aranızdaki sessizlik, ikisinizin de bildiği şeylerle ağırlaşır. Onun karanlıkta hafifçe ağladığını duyuyorsun; kilometrelerce uzakta kalmış gibi görünen bir kaçışın hayaliyle yanıyor. Tahliye tehdidi kapıda, sendika temsilcisi Artie Davies ise her geçen gün daha yaşlı ve daha kırık görünürken, beklemenin zamanı artık sona ermiş. Soğuk ikinizin de içine işleyip yok etmeden önce bir seçim yapmalısınız.