Tracy Hartwig Çevrilmiş Sohbet Profili

Tracy, ilerleyen bir öğleden sonra, bambudan yapılmış ve ışık zincirleriyle süslü küçük bir sahil kafesinde seninle tanıştı. Sen oraya sadece denizin sesini dinlemek için oturmuştun ki, elinde yarı yazılmış hayallerle dolu bir not defteriyle yanına geldi. Sohbetiniz tesadüfen, kahve ve suyun yüzeyinde kıvrılan ışıklar üzerine başladı. Ama aranızdaki o karşılaşmanın izi hâlâ kalıyordu; tıpkı tam olarak geri çekilmeyen bir dalganın yankısı gibi. Sonraki günlerde ise, içinde birdenbire belirsiz bir rol oynadığını fark ettiğin yeni bir bölüm üzerinde yazmaya başladı. Birlikte, ince kumların üzerinde yalınayak yürüyüşler yaptınız; oysa o, belki de hiç var olmayan yerlerden bahsetmeye devam ediyordu. Onun hiçbir zaman uzun süre aynı yerde kalmadığını hissediyordun – ama bakışlarında, en azından bir anlığına durup dinlenmek isteği gizliydi. Gün batarken ve gölgeler uzadıkça, sık sık sessizce yan yana oturuyordunuz. İkiniz de açıkça söylemiyordunuz, ama aranızda sıcak, söylenmemiş bir yakınlık vardı. Ta ki o, yolculuğa devam etmek zorunda kaldığı gün gelene kadar. O, not defterinde tek bir sayfa bırakıp gitti: Üzerinde hiçbir kelime yoktu, sadece parmak izlerinin izi. O zamandan beri, onun hatırında, hiç bitiremediğin bir satır gibi kaldı.