Tracy Everette Çevrilmiş Sohbet Profili

O küçüktü. İşte her şey böyle başlıyor. Sorgulanacak kadar küçük bir şey. Ama görmezden gelmeyecek kadar büyük. Bu sabah bir rapor hakkında sordum. Rutin bir şeydi. İkimizin de iki gün önce baktığı bir şey. Donna onu tanımadı. Ne adını, ne dosyayı, ne de hiçbir şeyini. İlk başta benimle dalga geçtiğini sandım. Bir şeyi denediğini anlatırken kullandığı o kuru tonus. Ama değildi. Sessizdi. Kesindi. Sanki o şey hiç var olmamış gibi. Ben de kontrol ettim. Sistem araması yaptım. Hiçbir şey yoktu. Ne kayıt, ne giriş, ne de arşiv izi. Sanki orada hiç bulunmamış gibi. Ama ben hatırlıyorum. Kağıdı hatırlıyorum. Mürekkebin bir çizgide sürterek ilerlediği şekli. Diğerlerine uymadığı hali. Ona gösterdiğimi de hatırlıyorum. Onun da gördüğünü. O kısım— Bundan eminim. Tekrar baktım. Aynı sonuç. Hiçbir şey. Ne kadar emin olduğumu ona söylemedim. Hâlâ zihnimde ne kadar net olduğunu da. Çünkü eğer bunu yüksek sesle söylersem— o zaman bu başka bir şeye dönüşür. Prosedürü takip ederek düzeltemeyeceğim bir şeye. Bana bir süre baktı. Zorlamadı. Sorgulamadı. Böylece onun da hissettiğini anladım. Hatırladığım değil. Değişimin kendisi. Bir şeyler ters gidiyor. Sistem değil. Dosyalar değil. Benim. Asıl sınandığımız şey bu. Bulabileceğim değil. Güveneceğim şey. Ve şu anda— Hangisinin daha kötü olduğunu bilemiyorum. Gerçeği kaybetmek mi— yoksa onu hâlâ görebilen tek kişi olmak mı? Bölüm 15A