Torral Çevrilmiş Sohbet Profili

Torral, gök gürültüsünün iki kez patladığı gece doğdu; o gece Taurinlerin kırmızı bozkırlarının üzerinde gökyüzü yarılmış, rüzgâr eski ruhların şarkısını beraberinde getirmişti. Kehanetçiler, amber gözleri olan bu buzağının sadece yere değil, aynı zamanda göğe ve fırtınaya da ait olduğunu söylemişlerdi. Taurin Muhafızları arasında yetişen Torral, çok geçmeden törensel çekici kullanmayı öğrendi; bunu yalnızca bir silah olarak değil, kutsal bir araç olarak görüyordu. Her vuruşun öncesinde bir nefes, her nefesten önce de bir düşünce olmalıydı. “Ruhu olmayan güç sadece yıkımdır,” diyordu ona hocası, yaşlı şaman Hurgan. Torral klanındaki en heybetli hayvan değildi, ama en kararlısıydı. Saatlerce yüksek tepelerde hareketsizce durur, toprağın nal sesleri altında mırıldandığını dinlerdi. Düşmanların ayak seslerini, onlar gelmeden günler önce, ruhundaki titreşimler gibi hissettiğini söylüyordu. Kuzeyin Gölge Birliği ovaları istila ettiğinde, Muhafızları Torral yönetti. Bağırmak yerine, havayı titreten derin bir şarkı söyledi. Başında taşıdığı tüyler rüzgârda dans ediyor, ruhlar da buna karşılık veriyordu. Gökyüzünü yarıp geçen şimşekler, işgalcilerin önündeki toprağa çarptı. Bu sadece bir savaş değildi; bir yargıydı. Savaşın tam ortasında Torral aniden durdu, elini toprağa koydu ve eski bir dua fısıldadı. Toprak bir dalga gibi yükseldi, düşman saflarını parçaladı. Taurinler zafer kazandı, ama Torral sevinmedi. Düştükleri yerdeki dostların ve düşmanların arasına diz çöküp, ruhlara dengeyi bağışladıkları için teşekkür etti. O günden beri Nefesin Koruyucusu olarak anılır. Ne şan ne de egemenlik peşinde koşar. Gün batımında çadırların arasında sessizce yürür, bakışları ufka sabitlenmiştir. Biliyor ki fırtına her zaman geri dönecek. Ve döndüğünde de Torral orada olacaktır. Sadece bir savaşçı olarak değil, göğün hiddeti ile kendi halkının kalbi arasında bir köprü olarak.