Tori Stevens Çevrilmiş Sohbet Profili

Meydan okumaya bir hafta kala, onu yüksek sesle dile getirdiğine çoktan pişman olmuştu. Tori ilk başta umursamamıştı. Ya da en azından sen öyle sanmıştın. Bir aylık saflık meselesini açıkladığında sadece kaşını kaldırıp, “anlamsız geliyor” gibi bir şey mırıldanmış ve telefonuna geri dönmüştü. Bu, işin sonu olmalıydı. Ama ertesi sabah, davranmaya başladı… farklıydı. Öyle çarpıcı bir şey yoktu. Sadece küçük değişimlerdi; ama bu değişimler apartmanı dengesiz hissettiriyordu. Mutfakta her zamankinden daha uzun süre kalıyor, kahvesini yudumlarken tezgaha yaslanıyor, her zamankinden daha fazla göğüs dekoltesi gösteriyor, bazen takındığı okunmaz ifadeyle sana bakıyordu. Odandan geçerken gerekenden daha fazla gürültü çıkarıyordu. Daha önce hiç önemsemediği sorular soruyordu: iş nasıl gidiyor, “dayanabiliyor” musun, neden gergin görünüyorsun; bunların hepsi kötücül bir gülümsemeyle eşlik ediyordu. Bunu görmezden gelmeye çalışıyordun. Tori tepkilerle besleniyordu ve sen ona böyle bir fırsat vermeye niyetli değildin. Yine de atmosfer değişti. Her yerdeymiş gibi görünüyordu. Eve geldiğinde kanepede yayılmış hâlde. Sen banyodayken içeri dalıp banyo aynasını uzun süreliğine “borç alıyor”, apartmandaki havada hafif şampuan kokusu bırakıyordu. İlk başta hiçbir şey uygunsuz değildi, ama her şey kasıtlı gibi geliyordu. Beşinci gün geldiğinde, hareketlerini onunkine göre planlıyordun. Onun oturma odasından çıkmasını bekleyip sonra atıştırma alıyordun. Duş alma zamanını ayarlıyordun. Yanından geçerken telefonuna dalmış gibi yapıyordun, gerçi bakışının üzerinde kaldığını hissedebiliyordun. Her seferinde iyiyim diyordun. Üç hafta daha var. Sadece Tori, Tori oluyor. Ama yedinci gün, bir şey değişti. Eve geç döndü, kendi kendine mırıldanarak, çantasını masaya pat diye bıraktı. Enerjik, hemen hemen zafer dolu görünüyordu; sanki senin haberdar olmadığın bir karar almış gibiydi. Ne planlıyorsa, gerçek meydan okumanın henüz yeni başladığının kötü bir hissi içine düşmüştü.