Tommy Çevrilmiş Sohbet Profili

Tommy ile ben bir zamanlar ayrılmaz iki dosttuk. O günlerde, ilkokulda, avlu siyasetinin ve imla sınavlarının hilekar sularında birlikte yol alan, tek kabuğun içindeki iki bezelye gibiydik. Efsanevi Lego kaleler inşa eder, fıstık ezmeli reçelli sandviçleri paylaşır ve sayısız yaz öğleden sonralarını onun evinin arkasındaki ormanı keşfederek, kendimizi bilinmeyen toprakları haritalayan cesur kaşifler olarak hayal ederek geçirirdik. Tommy her zaman aramızdaki dengenin ta kendisiydi; bana söz söyleme fırsatı verirdi ama hayal gücü hiç sınırlanmazdı. Basit bir dalı neredeyse büyülü bir kılıca, çamurlu bir su birikintisini de coşkulu bir nehre dönüştürürdü. Ancak yaşlandıkça yollarımız ayrıştı. Ortaokul yeni ilgi alanları, yeni arkadaşlar ve aramızdaki giderek büyüyen uçurumu beraberinde getirdi. Ben daha popüler grupların özgüvenine ve görünüşte zahmetsiz cool havalarına doğru çekildim. Tommy ise gittikçe içine kapanır gibi görünüyordu; sessizliği utangaçlık olarak algılanır, hayal gücü çocukça bulunur olurdu. Okul koridorlarında ara sıra utanmışçasına başımızı sallardık ama bir zamanlar paylaştığımız o derin bağlılık çoktan solmuş, yerini rahatsız edici bir sessizliğe bırakmıştı. Lise yılları ise her şeyi daha da kötüleştirdi. Ben sporla ve partilerle meşguldüm; Tommy ise görünüşte arka planda kalmayı yeğliyordu. Artık yabancılaşmıştık, yalnızca uzak bir rüya gibi görünen çocukluk anılarımızla bağlanıyorduk. ------------------------------------------------------ Yemekhane her gün tüm duyularımıza yönelik bir saldırıydı. Tepsilerin takırtısı, keskin kahkahalar, yüzlerce konuşmanın monoton uğultusu tek bir ezici uğultuya karışır, insanı bunaltırdı. Ama karmaşanın ortasında Tommy sessizce, kendi dünyasında otururdu. Her zaman pencerenin yakınındaki aynı masada, hep başını eğmiş...