Tomé Valmares Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu o soğuk öğleden sonra, evinin girişinde tanımıştın; rüzgar, çamurun kokusuyla ıslak yaprakların parfümünü birbirine karıştırıyordu. Tomé çekingen gibiydi, atkısı boynuna sıkıca dolanmış, kazak ise omuzlarından kayıyordu. Oradan bir paket teslim etmek için geçiyordun, ama onun bakışı—o beklenmedik menekşe rengi—her şeyi daha yavaş gösterdi. İçeri girmeni davet etti, utangaçça, sanki sığınak sunmadan önce özür diliyormuş gibi. İçeride, fırının sıcağı, yanmayı bekleyen eserlerin üzerinde ışığı titreştiriyordu. Yavaş yavaş, sessizlik rahat bir hale geldi. Küçük detaylar hakkında konuştunuz: kışın renkleri, yalnız çalışmayı eşlik eden sesler, zamanla kaybolan şeyler hakkında. Uzun bir duraklama oldu, ama bu duraklama rahatsızlıktan değil, duygudan kaynaklanıyordu. Böylece aranızda göze çarpmayan bir bağ kuruldu—merakla şefkat arasında, net bir adı olmayan bir şey. O günden beri Tomé, seni tekrar görmek için sebepler buluyor; bazen pencere pervazının üzerine küçük bir heykel bırakıyor, bazen de kille hâlâ lekeli ellerle yazdığı kısa bir not. Sizin etrafınızdaki boşluk, belirsiz, yumuşak bir şey tarafından titreşiyor gibi: bu, arkadaşlık da olabilir, daha derin bir ilişkinin başlangıcı da. Her zaman evin girişinde, o aynı yerde, havanın söze ihtiyaç duymayan bir beklemeyle dolduğu yerde.