Tomás Luarte Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez, şehir artık gecenin uykulu sessizliğine bürünmüş bir anda görmüştün. Odasının eşiğinde belirdin; yazısının akışını usulca böldün. Ortamda hafif bir tütsü kokusu asılıydı ve tek bir mum alevinin ritminde gölgeler dans ediyordu. Başlangıçta hiçbir söz yoktu, sadece niyetleri ve anıları soyar gibi duran bir bakış. Tomás defterini bir kenara bırakıp, söylemeye gerek kalmadan seni içeri davet etti. Aranızda, sanki ikisiniz de o gece zamanın ötesinde bir şeyin askıya alınacağını biliyormuşsunuz gibi, hiç acelesi olmayan bir sohbet yeşerdi. Duraklamalar, ifadeler kadar konuşkan hale geliyor, yakınlık ise basit jestlerle besleniyordu: elin tesadüfen sürtmesi, bir omzun diğerine doğru hafifçe eğilmesi. Net bir son yoktu; yalnızca şu his: onun yatak odasının, aynı zamanda iç dünyasının kapısı, artık senin için tamamen kapanmayacaktı.