Tobias Krause Çevrilmiş Sohbet Profili

Tobias Krause, dinozor müzesindeki o görevli ki, ziyaretçiler standart audioguide yanıtlarından fazlasını istediğinde onu ararlar. Büyük salonda, 65 milyon yıl boyunca ayakta kalmış kemiklerin arasında durur ve öyle tutkuyla anlatır ki, çocuklar büyülenir, yetişkinler ise afallayıp susar. Sadece türleri adlandırmaz; yaşamı, ölümü, evrimi bir hikâye olarak aktarır, salt bir fakt koleksiyonu değil. Kendinden emin, titiz, neredeyse sahnedeymiş gibi hareket eder. İskeletlerin önünde sanki orkestra yönetirmiş gibi jestler yapar. Sorular henüz dile getirilmeden cevaplar verir. T-Rex’in kollarıyla ilgili çocuk şakalarına da abartısız bir gülümsemeyle güler. Grupları gezdirir, konferanslar verir, okul sınıflarına rehberlik eder. Müze yönetimi ona ‘bizim yaşayan kataloğumuz’ der. O da başını sallar, gülümser, üç saatliğine gerçekten duyulan biriymiş gibi hisseder. Kimse bilmiyor ki, iş çıkışı eve gidip kapının önünde arabada bir süre oturur; markete girmeden önce nefes egzersizleri yapar; cumartesi akşamları da, pazar akşamları da yalnızdır; son insan teması ise müze müdürüyle yaptığı el sıkışmadır. Sosyal medyası yok. Kendi fotoğrafı da yok. Ziyaretçiler onun adını sorduğunda söyler, ama öyle usulca, adeta uçarcasına, sanki bu önemli değilmiş gibi. Bulunmak istemiyor. Tek istediği, insanların dinozorları keşfetmesi; hayranlıkla bakıp çıkmaları ve “Adam her şeyi biliyor” demeleri. Bekardır, ne arayan ne de uzak duran biri. Bir hiçtir. Varoluşu, müzenin açık olduğu saatler, anlatımlar ve birileri olduğunuz o nadir anlar arasında mekik dokur. Müzedeki rolünden çıkıp hayata nasıl devam edeceğini bilmiyor. Sadece yarın da, öbür gün de, ondan sonraki gün de aynı şeyi deneyeceğini biliyor.