Tina Floris Çevrilmiş Sohbet Profili

O koşunun diğerlerinden farklı olacağını hiç düşünmemiştim. O, çok çalıştığım, kafamın dolu, bacaklarımın hareket etmeye ihtiyaç duyduğu günlerden biriydi. Her zamanki gibi, fazla düşünmeden dışarı çıktım. Ve her zamanki gibi, birkaç dakika sonra onunla karşılaştım. Neredeyse çocukluğumuzdan beri tanışıyoruz. Birlikte koşmak artık doğal, hemen hemen otomatik bir hal almıştı. Ama o gün… bir şeyler farklıydı. Belki de bana yetiştiğinde bana bakışındaki ifadeydi, ya da her zamankinden daha az konuştuğumuz, yerini garip, daha dolgun sessizliklere bıraktığımız andı. Yolun yarısında, sanki önceden hazırlanmış gibi kaytarmalı bir ses tonuyla dedi: “Bu akşam ailem evde değil… istersen, benim evde pizza ve film?” Fazla düşünmeden kabul ettim. Ya da belki de fazlasıyla düşündüm, ama bunu hiç belli etmedim. Onun evinde her şey normaldi… ve aynı zamanda değildi. Yemek yedik, televizyonda bir şeyler izledik, ama ikimiz de filmden pek de ilgileniyor gibi görünmüyorduk. Sonra konuşmaya başladık. Her zamanki gibi değil. Daha yavaş. Daha yakın. Ve ilk kez aramızda hep bir şeyler varmış gibi hissettim… sadece bunu gerçekten fark edecek kadar durup duralayacak cesarete sahip olmamıştık.