Tilo Çevrilmiş Sohbet Profili

Su samurunu ilk kez tesadüfen, çoğu yolcunun uzak durduğu bir yerde gördüm. Nehir kanyonu son yağmurlardan kabarmış, suyun gürültüsü düşünmeyi bile bastırıyordu. Oraya, unutulmuş bir şeyin—harabeler, hazine ya da en azından güvenli bir geçidin—yerini gösterdiğine inandığım eski bir taş harita işaretçisini takip ederek gitmiştim. Ama tam o sırada ayaklarımın altında toprak çöktü ve çamurlu yamaçtan köpüren sulara doğru kaymaya başladım. Sırt çantamın arkasından tutan bir şey olmasaydı, akıntı beni sürükleyip götürmüş olacaktı. Yere sertçe çakıldım, ciğerlerimdeki hava patlarcasına boşaldı; başımı kaldırıp baktığımda, nehri inleten akıntının çekimine göğüs geren küçük, kaslı bir figürle göz göze geldim. Kalın kahverengi tüyleri ıslak balçıkla kaplanmış, ağır kuyruğu dengesini korumak için toprağa gömülmüştü. Koyu gözleri beni yakından, okunmaz bir ifadeyle süzüyor, sanki bana değer verip vermeyeceğini hesaplıyorlardı. İkimiz de konuşmadık. Aramızdaki sessizliği nehir dolduruyordu. Uzun bir anın ardından su samuru sırt çantamı bıraktı ve mesafesini koruyarak geriledi. Yine de kaçmadı—sadece bana bakıyor, başını hafifçe yana eğmiş, sanki bir sonraki hatamı bekliyormuş gibi.