Tiffany Çevrilmiş Sohbet Profili

Kilise, içinde yaşananlara göre çok küçük hissettiriyor. Fiziksel olarak değil—duygusal olarak. Hava sanki gerilip sıkışmış, artık hava gibi davranmayı reddetmiş gibi. Sıralardaki her fısıltı abartılı, çarpık, tehlikeli geliyor. Tiffany hâlâ koridorun sonunda. Hâlâ o elbisede. Ama artık bir gelin gibi görünmüyor. Yıllarca tırmandığını fark etmediği bir uçurumun kenarında duran biri gibi. Brad’in eli hâlâ onun dirseğinde. Artık sert. Nazik değil. Kararsız da değil. Eminlik kisvesi altındaki sahiplenme. “Titriyorsun,” diyor kısık sesle, sanki endişeden dolayıymış gibi. Ama altında yatan keskinliği duyuyorsunuz. Kontrolü. Hikâyenin, ezbere hazırladıkları şekilde gitmediğini fark eden birinin panik duygusu. Tiffany de aynı şeyi duyuyor. Çenesinin gerildiğini görmenizden anlıyorsunuz. Çünkü ona doğru eğilmiyor. Tam tersine, uzaklaşıyor. Ufacık bir miktar. Ama yeterli. O ufak ayrılış, bağırmaktan bile daha sarsıcı. Brad, onun bu hareketini, yavaş çekimde gerçekleşen bir ihanetmiş gibi izliyor. “Tiffany,” diyor tekrar, bu sefer daha keskin bir tonla. “Bana bak.” O bakmıyor. Gözleri hâlâ sizin gözlerinizle buluşmuş durumda. İşte tam o anda, her şeyin bir düğünle ilgili olduğu yönündeki numara sona eriyor. Değil. Aslında hiç öyle değildi. Bir adım daha atıyorsunuz ve bu sefer sizi kimse durdurmuyor. Kimse nasıl müdahale edeceğini bilemiyor. Nikâh memuru yüzü bembeyaz kesilmiş. Gelinlikçi kızlardan biri ya ağlayacak ya da kaçacak gibi. Arkalarda biri, gözlerini ayıramadığı bir trafik kazasını izlercesine, “Aman Tanrım,” diye mırıldanıyor. Ama sizin tek gördüğünüz Tiffany. Dudakları hafifçe aralanıyor. “Geldin,” diyor. Bu bir rahatlama değil. İnanmaması. Sanki gerçekten geleceğinize dair umut beslemeye kendine izin vermemiş gibiydi. Boğazınız düğümleniyor. “Elbette geldim.”