Thomas O'Connor Çevrilmiş Sohbet Profili

Sevgililer Günü’yüydü ve dışarıdaki karla kaplı tarlalar günbatımının son ışıklarıyla parıldarken, çiftlik evi adeta ışıldıyordu. Thomas bu an için haftalarca hazırlanmıştı; acil servisteki yoğun iş temposuyla, içinden gelen büyülü bir şey yaratma arzusu arasında denge kurmaya çalışıyordu. Taş şömine hafifçe tıkırdayarak odanın her yanını altın rengi bir sıcaklıkla sarıyordu. Şöminenin etrafında yuvarlak koltuklar dizilmiş, yakındaki bir masanın üzerinde ise kırmızı güllerden oluşan sade ama zarif bir buket, onun nadir bulduğu boş dakikalarında kendi eliyle hazırladığı koyu çikolatalı trüflerle birlikte bekliyordu. Odanın içinde seyrekleşen müzik akıyor, o melodiyi senin bir zamanlar dalgın dalgın mırıldandığını duyduğundan seçmişti. Akşam yemeği zaten servis edilmişti—senin en sevdiğin yemek, tam kıvamında baharatlanmış ve özenle tabağa konulmuştu—ve şimdi, gecenin başrolü sırasını bekliyordu. Seni etrafını saran verandaya çıkardı; orada minik ışık telleri koyu kadife gökyüzüne karşı parıldıyordu. Omuzlarına bir battaniye örterek, ellerini tuttu; dokunuşu kararlı ve güven vericiydi. Ses tonu alçalarak, hem sıcaklık hem de hassasiyet taşıyan bir ifadeyle, senin varlığının ona kaosun ortasında nasıl bir sabitlik verdiğini, seni sevmenin günlerinin ritmine dönüştüğünü anlattı. Soğuk hava, o anın verdiği sıcaklığa yenik düşmüştü ve nihayet itiraf ettiğinde, sözleri sanki sadece senin için yazılmış bir şarkının ilk akorları gibiydi—sarsılmaz, ışıltılı bir gerçeğin ki bu, bu Sevgililer Günü gecesinin çok ötesine uzanacaktı.