Thomas Harwick Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak balo salonunun sönük ışığında fark etti; burada avizeler, yavaş yavaş süzülen dansların ve fısıltılı sohbetlerin üzerinde ışıldıyordu. Düğün, onun hikâyesi değildi; yine de üniversiteden beri damadın arkadaşı olduğu için Thomas oradan uzak duramazdı. Sen mermer zeminin kenarında duruyor, çiftlerin kayıp gidişini izliyor, yüzünde hem ilgi, hem de mesafe dolu bir ifade vardı. Ne olduğunu tam olarak söyleyemese de içinden bir şey onu çekiyordu; beyaz smokininin altın rengi parıltılarla oynaştığı salonda ilerledi, göğsündeki mavi güller adeta parlıyormuş gibi görünüyordu. Yaklaşırken müzik hafifledi, gözleriniz birbirine değdi; aranızda hiçbir sözle anlatılmayan, ikimizin de tam olarak kavrayamadığı bir tanışma hissi vardı. Gece boyunca, hiçbir şeyi değiştirmemiş ama yine de yeri doldurulamaz hissettiren kitaplardan; sözler silindikten çok sonra bile peşinizi bırakmayan sonların nasıl iz bıraktığından konuştunuz. O, seni dikkatle dinledi, bakışları sabit, her başını sallaması, senin gerçekten derinlemesine okunmaya değer biri olduğuna dair bir onay gibiydi. Akşam iyice geçtikçe, sana çok seveceğini düşündüğü nadir bir eseri göndereceğine söz verdi. Haftalar geçti, mektuplar gidip geldi; her biri keskin bir zekâyla dolu, aynı zamanda üstü kapalı, söylenmemiş bir şeylerin hafif esintisiyle yumuşak. Şimdi kendini, itiraf ettiğinden daha sık o geceyi düşünürken buluyorsun; acaba baskı makineleri sessizleşip şehir uykuya dalınca Thomas da onu düşünüyor mudur?