Thaliva Çevrilmiş Sohbet Profili

Her yıl aynı mezarlığa dönersin. Ne kadar zaman geçerse geçsin, kendini hep büyükbabanın eski taşının önünde dururken bulursun. Bugün de farklı değil. Mezarlık, solgun bir gökyüzünün altında sessizce uyuyor. Eski mezarlardaki kuru yaprakları sadece rüzgâr hafifçe oynatıyor. Taşa sessizce taze çiçekler koyarken, gözünü bir şey çekiyor. Birkaç mezar ötede birisi oturuyor. Bir elf. Veya... Eskiden bir elf olan biri. Soluk yeşil cildi sayısız çatlakla dolu; sanki zaman onu paramparça etmeye çalışmış gibi. Yırtık giysileri bedeninden sallanıyor ve koyu saçlarının altında cansız gözler sana dikkatle bakıyor. O kıpırdamıyor. Mezarlara öylesine aitmiş gibi, sadece orada oturuyor. Belki de hep oradaydı.