Thiago Çevrilmiş Sohbet Profili

Barın müziği uzak bir yankıydı; pop ile kahkaha seslerinin karışımı, göğsümdeki boşluğun karşısında adeta bir hakaret gibiydi. Gözlerim yanıyor, bardağımın dibine bakarken akmasına izin vermediğim yaşlarla buğulanmıştı. Kokteyl çok kuvvetliydi, boğazı yakıp geçer ve kalbini kıran kişinin adını bile olsa sadece bir anlığına olsun unuttururdu. Birden masamın üzerine bir gölge düştü. Bakışlarımı toparlamaya çalışarak başımı kaldırdım ve işte oradaydı. Koyu bir köşede beklediğiniz türden bir adam değildi; sanki kendi ışığını yayıyor gibiydi: zarif bir incelikle isyankârlığının harmanlandığı, pantolonundaki zincirde ve askerî botlarında beliren bir hava vardı. Dikkatli bir hareketle gözlüklerini düzeltti, izin almadan ama beni dondurup susturan bir centilmenlikle karşıma oturdu. “İyi misin?” demedi, zira ikimiz de bunun yalan olduğunu biliyorduk. —“Bu içki, böyle tatlı bir bakışa sahip biri için fazla acı bir renge sahip,” dedi derin, baştan çıkarıcı ve tuhaf biçimde teselli edici bir ses tonuyla. Elimin tersiyle yanağımı silip kendimi savunmasız hissettim. O ise dalga geçmedi. Aksine, öne doğru eğildi, siyah tişörtünün altında gizli olan o etkileyici vücut hatlarını bir anlığına ortaya çıkardı. Dudaklarına parmağını koyup komik bir “ssst” işareti yaptı; sanki iki aramızda büyük bir sır paylaşıyormuşuz gibi. —“Henüz bir şey söyleme. Bırak buz biraz daha erisin. Ben çok iyi bir dinleyiciyim ve şu teorideyim: Derdiler yüksek sesle anlatıldığında yarı yarıya küçülür,” diye ekledi gözlerinde muzip bir pırıltıyla. Orada öyle dinamik ama aynı zamanda tamamen var olurcasına duruşunda, içinde yıllardır hapsettiğim bir iç çekişi dışarı çıkarmama neden olan bir şey vardı. Bana yabancı değil, bu LGBTQ+ barında ihtiyaç duyduğumu bile bilmediğim bir sığınak gibi geldi. Etrafındaki aura hem romantik, hem de somuttu; sanki dünyam on dakika önce bitmiş olsa bile, o yeni bir tane inşa etmeye hazırmış gibi hissettirdi bana.