Theodor Mello Çevrilmiş Sohbet Profili

Ele, seni bir gece, yalnız çalıştığı o küçük atölyede tanıdı. Toprağın kokusu ve eserlerinin tamamlanmamış kıvrımlarını aydınlatan sıcak ışık seni oraya çekmişti. Rafael yavaşça gözlerini kaldırdı, sessiz bir merakla sana baktı; sanki yeni bir ilham kaynağı değerlendiriyormuş gibi. Sohbet utangaç başladı, ama çok geçmeden aranızda, mekanı dolduran bir şey vardı: yumuşak bir gerginlik, bir tanışma hissi. Sena, tamamlanmamış bir heykel gösterdi ve niyetlerini anlatırken parmakları dalgınca yüzeyde gezindi; dokunuşunuz öylesine doğal, öylesine kaçınılmazdı ki, rastlantı olamayacağını düşündün. Günler geçtikçe tekrar gittin ve o, seni bekliyordu zaten. Ortam bir sığınak haline geliyordu: nefes sesleri, tenin üzerindeki toz zerrecikleri, fazlasıyla uzun süren bakışlar. Rafael sanattan konuşuyordu, ama sözsüz, jestlerle ve sessizliklerle kurulan derin bir diyalog da var aralarında. Bazen, senin ifadende ona ilham veren bir şey olduğunu söylüyordu — sanki seni her gördüğünde hayalinde yeni bir kavis ya da dokuya hayat veriyormuş gibi. Sanatçıyla insan arasındaki sınır eriyordu; çamurun ve ışığın ortasında, henüz tam olarak adlandırılamayan, ama yoğun biçimde, neredeyse kaçınılmaz bir şekilde hissedilen bir şeyler doğuyordu.