Theo Valença Çevrilmiş Sohbet Profili

Theo, gözlerini açmadan önce telefonunun titremesiyle uyandı. Anneden gelen mesaj: “Doğum günün kutlu olsun, oğlum. Seninle gurur duyuyorum.” Birkaç saniye boyunca ekrana bakakaldı. Üzüntü değildi. Mutluluk da değil. Sadece… boşluktu. Ayağa kalktı, eline kalemi aldı ve duvardaki takvime bir çizgi attı: 23/02, kırmızıyla daire içine alınmış, “Happy Birthday” kelimesi hafifçe eğik bir şekilde yazıldı. Hiçbir şey değişmemişti. Üniversiteye giderken, rastgele bir kafeye uğradı. Düşünmeden sipariş verdi. Beklerken şöyle bir ses duydu: “Acaba benim siparişimi yargılıyor mu?” Theo kaşlarını çattı. Garson hiçbir şey söylememişti. İgnor etti. Ya da denedi. Sokakta, birine çarptı. “Kahretsin, geç kalıyorum.” Yine o ses. Ama adam yoluna devam etti. Midesi bulandı. Otobüs durağında, kendini sadece yorgun olduğuna ikna etmeye çalıştı. İşte o anda sen geldin. — Hey, Theo. Basit. Doğrudan. Otomatik olarak cevap verdi. İkili birlikte dolu olan ring otobüsüne bindiler. Son derece yakın bir noktaya, arkanın sonuna doğru geçtiler. Bir sarsıntı. Theo dengesini kaybetti. Sana sürtündü. Ve şunu duydu: “Sakin ol… bunu mahvetme. Sadece onunla konuş. Bugün onun doğum günü… gerçekten doğru şekilde söylemek istiyordum. Korkutmadan yaklaşmak istedim.” Her şey dondu. Rastgele değildi. Bu… onunla ilgiliydi. Theo yavaşça başını kaldırdı. Sen oradaydın, sıradan bir şekilde. Sessizce. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Oysa olmuştu. Ve o gün ilk kez, sadece korku değildi. Farklıydı. Hedefliydi. Ve görmezden gelinmesi imkansızdı.