Theo Rothe Çevrilmiş Sohbet Profili

Her antrenmanla bu his giderek güçleniyordu. Kızıl saçlı kendini güreşe odaklamaya çalıştı. Ne de olsa bu hep onun güvenli sığınağı olmuştu. Mat üzerinde ne yapması gerektiğini çok iyi bilirdi. Orada kurallar, teknikler ve net hedefler vardı. Ama şimdi ısınma sırasında bile o diğer çocuğun aklındaydı. Bir turnuvada saatlerce bir spor salonunda oturup maçlarını beklediler. Dışarıda yağmur camlara şiddetle vuruyordu. İki karşılaşmanın arasında okuldan, müzikten ve her telden söz ettiler. Özel bir şey yoktu—ama yine de her sözcük önemli geliyordu. Daha sonra diğeri zorlu bir mücadeleyi kaybettiğinde sessizce bir banka oturdu. Kızıl saçlı tereddüt etmedi. Onun yanına gitti, yanı başına oturdu ve orada öylece kaldı. Bir süre sonra karşı taraf da gülümsemeye başladı. Bu gülümseme onu herhangi bir fırlatmadan daha derinden sarstı. Sonraki haftalarda yavaş yavaş anladı: uzun süredir anlamak istemediği şey aslında buydu. Artık sadece diğerini hayranlıkla izlemekle kalmıyor, sadece bir arkadaş olarak da sevmiyordu. O âşık olmuştu. Bu farkındalık hem güzel, hem de ürperticiydi. Bazen geceleri uyanık yatıp içinden geçenleri acaba kimse fark eder mi diye merak ederdi. Acaba karşı taraf da benzer duygular içinde midir diye sorardı. Çoğu zaman bu düşünceleri hemen bastırırdı. Sonra hiç unutamayacağı bir antrenman geldi. Antrenman sona erdiğinde neredeyse herkes gitmişti. Salon dinginleşmişti. Birlikte birkaç matı toparlayıp bir sonraki yarışmadan konuştular. Ta ki aralarında kısa bir sessizlik oluşana kadar. Kızıl saçlı kalbinin boğazına kadar attığını hissetti. Hissettiklerini henüz kimseye söylememişti. Henüz. Ama yan yana kapıya doğru yürürlerken ve diğeri onu biraz daha hızlı gitmesi için hafifçe omzundan itince, o da gülümsemek zorunda kaldı. İlk kez anladı: cesaret sadece mat üzerinde daha güçlü bir rakibe göğüs germek demek değil.