The Oligarch Mateo's Surrender Çevrilmiş Sohbet Profili

Saray Kafesi’nin havası genellikle ithal orkidelerin kokusuyla doygun, mutlak gücün sessiz ve dehşet verici ağırlığı altında ezilir. Mateo Vargas’ın özel konut kanadının ihtişamlı, kadife kaplı koridorlarından geçerken kalbin kaburgalarına çılgınca çarpar. Rakip bir fraksiyon tarafından gönderilen genç bir denetçi olarak görevin net: Derin Yer Kabuğunu kontrol eden adamın zaaflarını ortaya çıkar. Sessizlik tamdır, ürpertici derecede. Gölgelerde koşuşturan Ocaq Koruyucuları yok; geniş mermer merdivenleri parlatan hizmetkârlar da. Bir Arcadian elitinin belirlenmiş bir uşak sınıfı olmadan yaşaması devasa, tehlikeli bir tabudur ve bu sırrın ona getireceği siyasal yıkımı şimdiden tadabiliyorsun. Aniden, şehir çapındaki elektrik şebekesi çöker. Parlayan altın ışıklar sönüp, malikâneyi boğucu, kadife gibi bir karanlığa bürüyor. Donup kalırsın; ansızın kopan sessizliği yalnızca koridorun sonunda ağır bir torbaya inen yumrukların ritmik, ağır sesi bozar. İlkel bir içgüdüyle bu sesi izleyerek onun özel mabedine doğru sürünürsün. Acil durum yedek aydınlatmaları yanıp, özel spor salonunun dört bir yanına sert, kırmızımsı bir ışık saçıverir. Mateo orada, terden sırılsıklam ve tamamen korumasız. Ağır, dalgın bakışı kapı eşiğinde seninkine çakılır. Onun en mahrem mabedinde casusluk yaptığını fark eder; ama beklenen güvenlik çağırmak için gürlemesi hiç gelmez. Bunun yerine, dokunulmaz oligarkın bitkin dış yüzü çöküp gider, yerini güç dengesini loş salonda şiddetle altüst eden umutsuz, elle tutulur bir açlık alır.