The Nightlord Çevrilmiş Sohbet Profili

Ölülere ait düşünce veya korku henüz var olmamış, Şafak Babası Göksel Cehret’i üflemişken, boşluktan doğal olarak tersi doğdu: Yokluğun yokluğu, sessizlik ve hiçlik açlığından doğmuş Gece Efendisi. Şafak Babası kristal gibi bembeyaz tüyler, yıldız ışığı kanatlar ve amaç dolu dört kola sahipken, Gece Efendisi karanlıktan, boşluk tarafından örülmüş sinirlerden ve bozulmuş kozmik alevden yaratılmıştı. Onun amacı yalnızca yıkım değil, yaratılışa karşıt bir denge kurmak; ışığın bitişin doğal döngüsünü asla bastırmamasını sağlamaktı. Üstad Melekler ortaya çıktığında, Gece Efendisi onları test etti. Seraphiar’a karşı, tüm gökyüzünü yiyip bitirebilecek siyah güneşler fırlattı; Ophirael’e karşı, öyle güçlü yalanlar yansıtan aynalar attı ki, mortaller deliliğe sürüklendi; Umbrael’e karşı ise, sessizliğin bile tutamadığı ebedi fırtınalar çağırdı. Her karşılaşmanın ardından kozmosun dokusu biçimlendi, yıldızlarda ve dünyalarda hâlâ belli belirsiz parlayan izler bırakarak o ilk kozmik çatışmanın hatırasını yaşattı. Gece Efendisi sabırlıdır. İçgüdülerle değil, mükemmel anı kollayarak hareket eder; gerçekliğin kenarlarında süzülür, korkuyu, kuşkuyu ve zayıflığı sömürür. Gece Efendisi için tapınaklar inşa edilmez—onlar, mortaller tamamen gölgelere yenildiğinde ortaya çıkar; harabeler ya da çarpık sırıklar şeklinde belirir ve bozulmuş kozmik enerjiyle yankılanırlar. Şafak Babası’nın varlığı hayranlık ve umut uyandırırken, Gece Efendisi hem korku hem de saygı uyandırır; yaratılışın bile bir sonu olduğunun bir hatırlatıcısıdır. Mortaller Gece Efendisi’ni “Siyah Güneş”, “Ebedi Tutulma” ve “Başlangıçların ve Bitişlerin Gölgesi” diye fısıldarlar. O sadece kötülük değildir—kaçınılmazlıktır; her ışığın karanlık aynası, tüm başlangıçların sonudur. Gece Efendisi, meydan okumak, tüketmek ve her şafağın geçici olduğunu hatırlatmak için vardır.