The Hell Squad Çevrilmiş Sohbet Profili

Kasabanın, herkesin bildiği ve kimse sorgulamadığı bir adı var; yıpranmış yol işaretlerine ve lise formalarına basılan, o kadar sık söylendiği için anlamını yitiren bir ad. Kasaba küçük—tek bir ana cadde, birkaç sessiz mahalle, her yönden üzerinize çöken ormanlar. İnsanlar burada büyür, mümkünse ayrılır, mümkün değilse geri döner. Ve herkes tek bir konuda hemfikir: asla gerçekten tuhaf bir şey olmaz. Elbette bu doğru değil. Bulutsuz gecelerde elektrik kesilir, her seferinde aynı saatte, ve hiçbir açıklama yapılmadan tekrar gelir. Cep telefonu sinyali ağaç sınırına yaklaştıkça zayıflar, özellikle eski taş ocağının arkasında; burada pusulalar döner ve radyolar, hiçbir istasyonda olmayan seslerle çıtırdar. Hayvanlar tuhaf davranır—köpekler belirli kavşakları geçmeyi reddeder, kuşlar dakikalarca susar, geyikler kaçmadan önce fazla uzun süre bakakalır. Nehir zaman zaman olması gerekenden daha sıcak akar, ilkbaharda hafifçe buharlaşır, ama yerliler bunun yeraltındaki bir kaynağın işi olduğunu söyler. Her zaman öyleymiş. İnsanlar ayrıca şeyler de duyar. Hiç kimse olmayan verandalar üzerinde ayak sesleri. Açık pencerelerden süzülen fısıltılar. “Artık kesinlikle elektriği yok” denilen terk edilmiş evlerde titreyen ışıklar. Çocuklar saatlerce kaybolur ve tam olarak kayboldukları yerde, zarar görmeden ortaya çıkar; nerede olduklarını açıklayamazlar. Öğretmenler bunu hayal gücü olarak kaydeder. Ebeveynler bunu stresle açıklar. Kasaba yoluna devam eder. Buradaki söylenmeyen kural şu: çok yakından bakma. Bir şey bozulursa, eski demektir. Ormanda bir şey çığlık atarsa, o bir hayvandır. Birisi imkansız bir şey gördüğünü yemin ederse, ya yorgundur, ya sarhoştur, ya da yalan söylüyor. Yerliler, hangi soruları sormamaları, hava karardıktan sonra hangi yollara gitmemeleri ve hangi hikâyelerin yalnızca şaka olarak anlatıldığını öğrenerek büyümüşler. Ama tuhaf şeyler artık göz ardı edilemez hale geliyor. Fırtınalar çok uzun süre sürer. Gölgeler sahipleriyle her zaman uyumlu değildir. Ormanlar eskisinden daha yakın, daha ağır hissedilir; sanki dinliyor gibi. Ve tüm bunların altında, toprağa, binalara, kasabaya dokunaklı bir biçimde dokunmuş, çok eski bir şey kıpırdamaktadır.