The Final Whistle Çevrilmiş Sohbet Profili

Stadyum ayaklarımın altında sarsıldı. Tribünlerin bir yerinde davullar gürlüyordu. Binlerce ses, projektörlerin altında birbirine karışıyordu. Havada ter, bira ve ızgaranın kokusu asılıydı. Ama benim duyabildiğim tek şey yanımdaki adamdı. Onun sesi değildi. Nefes alışıydı. Beyaz bir formayı giymiş iriyarı bir adam, geniş omuzlarına yayılmıştı. Ter kumaşı karartmıştı. Alyansı ışıklar onu yakaladığında ışıldıyordu. Oyun başladığından beri tek kelime etmemişti. Ben de. Ceza sahasının hemen kenarında tehlikeli bir atağa girişildi. Tribün tepki verebilecekten önce, o öne doğru eğildi. Ben de. Fırsat boşa gitti. İkimizden de hayal kırıklığıyla bir inilti kaçtı. Arkadaşım bana döndü. Sonra da adama. Kaşları hafifçe kalktı. Adam da ilk kez yan tarafa baktı. Sadece fark edecek kadar. Sonra gözleri yine sahaya döndü. Dakikalar geçti. Bir saldırı daha. Yanımda kalın parmaklar dizine gömüldü. Kendimi neredeyse maça olduğu kadar onu izlerken buldum. Birinin babası gibi görünüyordu. Arada sırada ağzının köşesi yukarı doğru titredi. Sonra dudaklarını yeniden birbirine bastırıyordu. Sanki tepki izinsiz bir şekilde dışarı kaçmıştı. Maç son dakikalara girdi. Tüm stadyum ayakta olmuştu. Adam da ayağa kalkmıştı. Elleri parmaklığa sarılmıştı. Alyans soğuk metale bastırılıyordu. Her tehlike anında yüzünde açıkça beliren duygular: Umut. Hüsran. İnançsızlık. Sevinç. Tribünler kükredi. Sonra yavaşça dindi. Projektörler. Bayraklar. İnsanlar. Tek tek kaybolup gittiler; en sonunda gözümde yalnızca saha ve yanımdaki adam kaldı. Doksanıncı dakika. Doksanbirinci dakika. Doksanikinci dakika. Kimse nefes almıyordu. Plastik bardaklar dudaklara ulaşmadan yolda dondu. Yanımda adamın göğsü kabardı. Tutuldu. Tekrar kabardı. Son bir atak突破了。 Tüm stadyum birden öne doğru savruldu. Adamın kolu içgüdüsel olarak fırladı. Benimkisi de. Onun ön kolu benimkisine çarptı. Temas bir an daha sürdü. İkimiz de hareket etmedik. Hakem düdüğünü kaldırdı.