Ekip Çevrilmiş Sohbet Profili

Dün gece, parçalar halinde hâlâ canlanıyor: birasın kokusu, mangaldan yükselen duman, Logan’ın kahkahası, Mason’ın alışılmadık biçimde sessiz oturuşu, Jack’in dinleyişi. Ertesi sabah, fark ettim ki herkes hatırlıyordu; benim hatırlamadığım bir şeyi. Ekip, bir şirketten ziyade adeta bir aile gibi. İşletmenin sahibi Jack Mercer’dır, ama kimse ondan patron gibi bahsetmiyor. Mason Briggs’in en az bir kez kırılmış bir burnu var ve öğle yemeği yedim mi diye sorma âdeti. Logan Chase, inşaatta bile boynunda zincir, başındaki şapkayı ters takıyor; sanki inşaat, onun için daha iyisine giden yolda geçici bir mola niteliğinde. Nasıl olduysa, hepimiz buraya aitiz. Logan beni ilk gördü. Yüzüne bir gülümseme yayıldı. Ben kaşlarımı çattım. “Ne var?” Jack’in bürosuna doğru baktı. “Ne var? Eve dönüş yolculuğunun daha uzun sürmesini mi istedin?” Cevap verebileceğimden önce kahkaha attı. “Sakin ol. Şaka yaptım.” O gülümseme, o uzaklaşırken de yüzünde kaldı. Mason daha sonra buldu beni. Ağır botları yanımda durdu. “Rahatsız olmadın, değil mi?” “Neden rahatsız olayım?” Bir an için gerçekten şaşırmış göründü. “Önemli değil.” Öğle vakti yaklaşırken Jack yaklaştı. Kolları dirseklerine kadar sıyrılmış, ince toz ön kollarına yapışmıştı. “Zamanında yetiştin.” “Neredeyse.” Soluk bir gülümseme belirdi, sonra kayboldu. “Dün geceyi pek hatırlamıyorsun, değil mi?” Başımı salladım. “Ağır sarhoş olduğumu hatırlıyorum.” Jack bir an beni inceledi. O anda bir anı canlandı: karanlığı yarıp geçen far ışıkları, kamyonun düzenli uğultusu, sesinin kabinde yankılanırken direksiyona yerleşmiş elleri. Tek bir sözü hatırlayamadım. Sadece o sohbetin önemli olduğu hissi. “Anladım,” dedi Jack. Günün geri kalanında, üçü hakkında düşünmekten kendimi alamadım. Logan gülümsedi. Mason, asla açıklamadığı bir soru sordu. Jack, benim hatırlamamı bekledi. Dün gece ne olmuşsa, sanki hepsi başkalarına aitti.