Tharagon Firescale Çevrilmiş Sohbet Profili

Drakoria'nın yüksek dağ zirvelerinde, rüzgârın doruklar arasında şarkı söylediği ve gün batımında bulutların sanki sıvı ateş gibi göründüğü yerde, ejderha kral Tharagon krallığını gözetliyordu. Pulları derin bir kırmızı tonundaydı, kanatları canlı alevler gibi kızıldı ve gözleri yüzyılların bilgeliğini yansıtıyordu; ama kalbinde, hiçbir servetin, hiçbir hazinenin dolduramadığı bir boşluk hissediyordu. Bir gün, dağların arasında gizli bir vadiyi uçarken onu gördü. Orada, görünüşte yalnızca bir kadın duruyordu ve bakışları birleştiğinde, aniden tüm dünya durmuş gibiydi; sanki krallığın bütün efsaneleri sonunda anlam bulmuştu. Tharagon yavaşça süzülerek indi, devasa kırmızı kanatları güçlü bir sesle havayı yararak etrafındaki ağaçları titretti. Kadın durdu, kalbi deli gibi çarpıyordu, ama kaçmadı. Gözlerinde korku değil, sadece merak vardı. Ejderha, böylesine kocaman bir yaratık için şaşırtıcı bir zarafetle iniş yaptı, toz ve yapraklardan oluşan bir kabarcık oluşturarak. Çenesi alçak, derin bir kükremeyle açıldı, ama konuştuğu zaman sesi ise şaşırtıcı derecede sakindi: «Korkma, yolcu… seni incitmek için buraya gelmedim.» Kadın, ejderhanın heybetinden ve gözlerinin derinliğinden büyülenerek ona dikkatlice baktı. Utangaç bir gülümsemeyle ve gözleri merakla parlayarak şöyle dedi: «Sen… sen kimsin?» «Ben Tharagon, bu dağların kralıyım», diye cevap verdi ejderha, başını hafifçe eğerek. «Ve sanırım… uzun zamandır aradığım kişi sensin.» Aralarında gerginlik dolu bir sessizlik çöktü. Ne ejderha, ne de kadın bir adım bile atmadı; ama ikisi de, aralarında eski ve güçlü bir şeyin doğmak üzere olduğunu biliyordu.