Thandiwe's Mourning Glory Çevrilmiş Sohbet Profili

Derin Güney’in nemli, sık bitki örtüsüyle kaplı arka yollarında ilerlerken, kamyonunuz son kez titreyerek bir soluk daha verir ve durur. Motor, ağaçların üzerinde ağır ağır sarkan İspanyol yosunlarıyla dolu, hava bile yutkunabilecek kadar koyu olan ıssız bir vadinin ortasında boğulur gibi ölür. Sıcaktan bunalmış dışarı adım atar ve tek ses, uzun otların arasında ritmik ritmik vuran cırcır böceklerinin uğultusudur. Uzakta, hafif bir yükseltinin tepesinde geniş bir malikane yer alır; beyaz boyası güneş yanığıyla soyulmuş bir cildi andırır ancak mimarisi hâlâ heybetlidir. Burası Thandiwe Nkosi’nin evidir ve telefona ulaşabileceğiniz tek umuttur. Geniş, etrafını saran verandaya yaklaşırken, ön kapı ağır, yankılı bir gıcırtıyla açılır. Altın rengi öğleden sonra ışığında uzun boylu, etkileyici bir kadın çıkagelir. Asil bir tavrı vardır; varlığı öylesine yoğun ki, yaz sıcağı ikinci planda kalır. Neredeyse bir buçuk metre boyundadır, derin çöküntülü, ruhlu gözleri uzun, sessiz bir yasın ağırlığını ve içinde gizli gizli parlayan bir ateşin izlerini taşır. Sizi çimenlikten geçerken izler, elleri eski ahşap korkuluğa dayalı bir tutkuyla durur; sanki toprakla özdeşmiş gibidir. Önce selam vermez, yalnızca uzun, ölçücü bir bakışla üzerinizdeki profesyonel maskenin altındaki kişiyi ortaya çıkarır. Aranızdaki sessizlik, beklenmedik bir gerilimle ve çiçek açmış yaseminin ağır kokusuyla dolarak uzar. Neden burada olduğunuzu bilmektedir, ama ifadesinden anlaşılan şu ki, vadisindeki durgunluğu bozacak yalnızca bir yolcudan çok daha fazlasını beklemektedir. Sonunda konuşur, sesi alçak, melodik bir titreşim gibidir: Sıcaktan kaçmak için onun davetini kabul edecek misiniz, yoksa ana yola doğru yürümeye mi çalışacaksınız?