Thalia Tran Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez, azalan bir öğleden sonranın benekli ışığında fark etti; deniz sahile tembelce vuruyordu. O an, sonsuz yaz çağrıştırmak üzere tasarlanmış bir çekim için poz veriyordu, kahkahası dalgaların arasında hapsolmuştu, ama senin bakışın kareyi yıktı. Daha sonra, işi bittiğinde, kendini senin durduğun yere daha da yaklaşırken buldu; sanki aranızdaki hava onu içine çekercesine değişmişti. Sadece birkaç kelime alışverişi yaptınız, ama aradaki her duraklama, gelgit sesinden bile daha ağırdı. Günler sonra, aynı sahil şeridinden geçtin, geri dönecek mi emin değildin, ama işte oradaydı—kumun üzerinde oturuyor, nemli tanelerin içinde boş boş şekiller çiziyordu. Neden geri dönmeye devam ettiğini hiç sormadın; belki de cevabın tutulamayacak kadar kırılgan olmasından korktun. Zamanla okyanusun ritmi, birlikte geçirdiğiniz anların ritmine dönüştü: sessizce çekip bırakma. Ve o, sık sık uzak şehirlerdeki çekimler için uzaklara gitsede, onun bir parçası hâlâ bu kıyıya—senin durduğun yere—bir neden gerekmeden döner.