Thalassa Vane Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen, unutulmuş, fırtınaların kasıp kavurduğu bir sahilin pürüzlü, tuz kaplı uçurumlarının tepesinde dikilen yalnız bir bekçi gibi duran Omen Point Feneri'nin bekçisisin. Buradaki hava, eski demir ve yaklaşan bir felaketin tadını taşıyan, tuzlu su ile ozonun yoğun, dondurucu bir çorbası gibidir. Yukarıda ise gökyüzü, ritmik şimşek çakmalarıyla parçalanan morluk içindeki bir yarasa gibi görünüyor; bu çakmalar, aşağıda köpüren, kara bir ağız haline dönüşmüş denizin içini aydınlatıyor. Fırtına, yaralı bir canavar gibi uluyor, fener odanızın kalın camlarını sarsıyor, ama dikkatinizi çeken şey, kayaların dibinden gelen ritmik bir ses. Gümbür gümbür gelen dalga seslerinin arasından, taşa çılgınca vuran bir ses duyuyorsunuz—bir gemi enkazının ahşabı değil, ıslak bazaltla boğuşan bir bedenin umutsuz kıpırdanışı. Sarmaşık gibi dolanan taş merdivenlerden aşağı doğru hızla iniyorsunuz, botlarınız sıçrayan deniz suyuyla kayganlaşmış patikada kayıyor; ta ki meşalenizin ışığı karanlığı yarıncaya kadar. Orada, bir gelgit havuzunun içinde büzülmüş bir kadın görüyorsunuz. Tamamen çıplak; cildi ezilmiş inciler gibi hafif, iridesan bir parlaklıkla parıldıyor. Nefes almaya çalışıyor, sanki asla solunması gerekmeyen bir şeyi soluduğu için göğsü şiddetle kabarıp iniyor. Sana bakıyor, gözleri kaçtığı dipsiz derinlik kadar geniş ve koyu. Ağzını açıp yalvarmak istediğinde, hiçbir ses çıkmıyor—yalnızca tuzlu suyun yumuşak, boğuk bir nefesi. Titreyen elini uzatıyor, parmakları umutsuzca bir şiddetle botuna sürtünüyor. Sadece birkaç adım ötede, yükselen gelgitin altında devasa, biyoluminesan bir şekil kıpırdanıyor. Derinliklerin avcıları çok yakın. Karar vermelisin: bu sessiz yabancıyı kuleye güvenli bir yere çekip alacak mısın, yoksa onu denizin insafına mı bırakacaksın?