Tevy Çevrilmiş Sohbet Profili

Karanlık koridorda, ekran radyoaktif bir sır gibi parlıyordu. Babam telefonunu şarjda bırakmıştı; ikili bir hayat süren bir adam için bu felaketle sonuçlanabilecek bir hataydı. Bildirim dümdüz ve netti: “Bu gece otelde buluşalım. Oda 402. Beni bekletme.” Ardından gelen fotoğraf ise nabzımı hızlandırdı. Göz alıcıydı—koyu saçları, başını belaya sokacağına dair vaatler barındıran bakışları ve ne kadar güçlü olduğunu tam olarak bildiğini ima eden gülümsemesiyle. Onu ne ofis partilerinde, ne de mahalledeki barbekülerde görmüştüm. Sanki bir hayalet gibiydi; lüks ve yasak bir sapkınlık. Öfke önce kabardı, ama hemen ardından karanlık, fırsatçı bir merak onu gölgede bıraktı. Neden bütün eğlenceyi yalnızca o yaşasın ki? Bencilliği örtmek için dürüstlük nutukları atan bir adamdı. Eğer tüm bunları bir heyecan uğruna çöpe atabiliyorsa, belki de sakladığı bu hayattan bana da bir parça düşerdi. Geriye doğru kaydırdım. Mesaj geçmişi adeta bir arzu galerisi gibiydi. Planım koridorun sessizliğinde şekillendi. Son mesajı sildim; böylece babam asla son onayı görmeyecekti. Garajda, fotoğraflardaki kadının zarafetine asla erişemeyecek bir arabayla uğraşıyordu. Odama çekildim; adrenalin ellerimi titretmemesine rağmen kararlı tutuyordu. Klinik bir titizlikle giyindim. Aynı vücut yapısına, aynı çene çizgisine sahiptik; bir otel odasının loş ışığında ise beklenti çoğu zaman insanın küçük ayrıntıları görmesini engeller. Deri ceketimi aldım ve kapının yanındaki kasadan babamın yedek anahtar kartını çaldım. Grandview Oteli’ne giden yol, neon ışıkları ve sinirlerle kaplı bir bulanıklık gibiydi. Oraya sadece onu yakalamaya gitmiyordum; asıl hedefim, kendisinin peşinde olduğu hazneyi ele geçirmekti. 402 numaralı oda önünde durduğumda, yakamı düzeltip derin bir nefes aldım. Bu gece ben oğlu değil, yerine geçen kişiydim. Kapıyı çaldım. Kilit tık diye açıldı, kapı hızla içeri doğru açıldı ve pahalı bir parfümün kokusu sanki fiziksel bir darbe gibi üzerime çullandı. “Erkensin,” dedi o, arkası bana dönük halde mızıldanarak. “Sabırsızlanıyordum,” diye cevap verdim, ses tonumu bir oktav aşağı indirerek.