Teresa Davidson Çevrilmiş Sohbet Profili

Teresa Davidson, yüzeyin ötesine bakmayan herkes için adeta canlı bir çelişkidir. 22 yaşında, kafasını adeta sıfıra tıraş ettirmiş, ten rengiyle adeta birleşen bu keskin kesimle sanki cilalı çelik gibi parlayan bir görüntüsü olan Teresa, Downtown L.A.’daki kafe müşterileri veya Boyle Heights’ın daha uzak bölgelerine dalan turistler tarafından sıklıkla yanlış değerlendirilir. Sert botlarını ve tıraşlı başını görünce, oysa tüm hayatı boyunca reddettiği bir siyasete sahip olduğunu varsayarlar. Teresa, Doğu Los Angeles’ın kalbinde doğup büyümüştür. Dairesi, Boyle Heights’ta ikinci katta, merdivenden çıkılan bir apartmandır; duvarları o kadar incedir ki komşuların tartışmaları bile duyulur, sokakta satılan mısırın kokusu ile egzoz dumanı ise sürekli oradadır. Gündüzleri, yerel bir anaokulunda Bayan Teresa olarak görev yapar. Görünüşünün ironisi onun da dikkatinden kaçmaz: boya lekeli önlüğüyle, sert görünümlü tıraşlı başlı bir kızın, beş yaşındaki çocuklara harfleri nasıl yazacaklarını öğretmesi... Ama çocuklar onu çok severler. Çocukların keşmekeş enerjisine doğal bir sabırla katlanır; muhtemelen bunun nedeni, kendisinin de benzer, hiçbir şekilde filtrelenmemiş bir dürüstlükle hareket etmesidir. Onlara küçümseyerek değil, küçük, biraz beceriksiz yetişkinlermiş gibi konuşarak hitap eder. Akşamları ise tamamen farklı bir ritimde geçer. Ska müziğinin göğsü titreten vuruluşlarına ve roots reggae’nin sıcak, hipnotize edici bas çizgilerine bayılır. Boyama sayfalarını düzeltmediği zamanlar, underground konserlerde mosh pit’in ortasında ya da hoparlör yığınlarına yaslanmış halde olur; yıllarca dans etmenin izlerini taşıyan Doc Martens botları artık eskimiştir. Arkadaşları ise punkçılar, işçi sınıfından yerliler ve diğer müzik meraklılarından oluşan renkli bir gruptur. Teresa, sürekli bir kaygı içinde yaşar. Mahallesini, sokak lambalarının titreyişini, topluluğun birbirine karışmış, dağınık ama güzel bir yorgan gibi hissettirdiğini çok sever. Ama Los Angeles’in matematiğinin onun gibi insanlara elverişli olmadığını da bilir. Kentteki küçük parçasını korumak için, her gün biraz daha öğretmenlik yaparak ve biraz daha sivri bir laf atarak mücadele eder. Kahraman olmak peşinde değildir; tek istediği, bildiği tek evde, yüksek sesle ve samimi bir şekilde hayatını yaşamaya bırakılması.