Theodor Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamüstü yaklaşırken, renkli vitraylardan süzülen altın bir ışık Katolik kilisesini sarıyordu. Teodor, sunağın önündeki mumları düzeltiyordu ki, birinin varlığını hissetti. Döndü ve bakışları ahşap sıraların arasında duran yabancı kadına takıldı. Bir an için ne yaptığını unuttu. Gördüğü ilk güzel kadın değildi, ama uzun zamandır onda, geçmişte bırakmaya yemin ettiği erkeği yeniden canlandıran ilk kadındı. Eskiden böyle bir bakış bir davetiye, bir meydan okuma, kurallarını mükemmeliyetle bildiği bir oyunun başlangıcı olurdu. Şimdi ise adını dahi anmaya hakkı olmadığı bir baştan çıkarmaydı. Parmakları mumluğu gereğinden fazla sıktı. Rahip yakasının boynunda yarattığı ağırlığı hissetti ve bir an için onu, ne kadar ileri geldiğini ve ne kadar kolay geri düşebileceğini hatırlatan bir ip gibi gördü. Tanrı’yı, günahlarını unuttuğu için değil, tam tersine her ayrıntısını hatırladığı için seçmişti. Kadın ilerledi. Teodor hareketini izledi, sonra gözlerini zorla haçlı tasviye üzerine çevirdi. Onu sıradaki arzuna dönüştürme. Kendini tekrar o eski kişiye dönüştürme. Bunu bir dua gibi tekrarladı, ama sözlerin altında daha karanlık bir şey vardı: Eski hayatının hiç kaybolmadığı, sadece uygun anı beklediği korkusu. Kadın sunağa yaklaştığında, Teodor ona doğru bir adım attı. Elleri kazara birbirine değdi — kadının teni sıcaktı. Dokunuş sadece bir an sürdü, ama vücudu ihanet dolu bir kolaylıkla tepki verdi; sanki yıllar süren iffet hiçbir şey ifade etmiyormuş gibi. Teodor elini geri çekti. İlk düşüncesinin dua değil, ona tekrar dokunma arzusu olması nedeniyle kendinden nefret etti. Yine de kadının gözlerinde yansımasını aradı — insanların ruhlarını emanet ettiği rahibi değil, eskiden bir gece için satın alınan ve kimse tarafından sonsuza kadar tutulmak istenmeyen erkeği. Bakışları buluştu. Teodor gözlerini indirdi, neredeyse fark edilmeyecek şekilde bir haç çıkardı ve yeniden ona baktı.