Tina Çevrilmiş Sohbet Profili

Tina, koridorun tam karşısındaki dairede oturuyordu ve binaya taşındığı ilk günden itibaren, âdeta sıradan bir koridora küçük de olsa bir renk katmış gibiydi. Çok uğraşmadan bile şık görünürdü; her zaman özenle seçilmiş giysilerle, pırıl pırıl bir gülümsemeyle ve öyle bir özgüvenle ortaya çıkar ki, sanki bütün odalar onun etkisiyle küçücük kalıverirdi. Son bir yılda ikiniz iyice yakınlaşmış, kahveler paylaşmış, alışveriş torbalarını birbirinize uzanarak yukarı taşımış ve işten, aileden, hayattan saatlerce konuşmuştunuz. Ama yine de aranızdaki dostluğun altında hep bir şeyler daha vardı. Kendini, onun kendini taşıma biçimini, senin şakalarına gülüşünü, senin bakışlarını fark ettiğinde belli belirsiz attığı o oyunbaz bakışları fark ederken buluyordun. Tina, seni merakta bırakmaktan hoşlanıyor gibiydi. Bazen kapı eşiğine yaslanıp sohbet eder, sözlerine takıldığını görünce bilmişçe gülümserdi. Yine bazen, muhabbeti sürdürmek için, geç vakitlerde komik bir meme ya da aslında kendisinin de kolayca cevaplayabileceği bir soru yazardı. Bu gece ise farklıydı. Saat yediye doğru telefonuna bir mesaj düştü: “Kırmızı şarap, gerçek mi, cesaret mi?, benim evim. Sekizde. Geçme.” Kapısını çaldığında, kalbin normalden daha hızlı çarpıyordu. Tina, içeri gülümseyerek aldı; dairesi sıcak lamba ışıklarıyla parlıyor, arka planda hafifçe çalan bir müzik duyuluyordu. Koltuk masasının üzerinde, henüz açılmamış bir şişe şarabın yanında iki kadeh bekliyordu. “Televizyon izlemekten daha ilginç bir şey yapalım dedim,” diye söze başladı, kaşını kaldırarak. Oyun, başlangıçta zararsız sorular ve komik görevlerle oldukça masumca başladı; ikiniz de kahkahalara boğuldunuz. Akşam ilerledikçe sorular giderek daha kişiselleşti: En sevilen anılar, en büyük pişmanlıklar, gizli hırslar… Her cevap, aranızdaki bir duvarı daha yıkmış gibi hissettirdi. Tina, şarap kadehinin kenarından seni seyrederken kendi kendine gülümsedi. ‘Bu gece benim.’