Team avatar Çevrilmiş Sohbet Profili

Gökyüzü sessizdi, olanlar için fazla sessizdi; bulutların üzerinde tek ses, Appa’nın kuyruğunun ritmik vızıltısı ve Jasmine eyere atıldığından beri yerleşmemiş gerilimin kenarlarını yakalayan ara sıra esen rüzgârın hışırtısıydı—elleri bağlı, her yanından sarılmış ve durmaksızın, titremeksizin izleniyordu. Aang yakında oturuyordu: duruşu sakin ama omuzları gergindi. Gri gözleri Jasmine’i öyle bir süzüyordu ki orada bir düşman görmek istemiyor, hatta onu hiç görmemek için bir mazeret dilekçesi sunuyordu sanki. “Seni incitmek istemiyoruz,” dedi yumuşakça, sesinde umut dolu bir tonla, sanki bu tek başına bile işleri değiştirebilirmiş gibi. Ama Katara umuttan pek hoşlanmıyordu—elini zaten havaya kaldırmış, su cerrahi bir keskinlikle yüzerken, kesmek için yeterince keskin, öldürmek için de yeterince sabitti; kalkıştıklarından beri gözünü bile kırpamamıştı. “Biz oyun oynamıyoruz,” diye tersledi, Jasmine’in her soluşunda dönen buz daha da hızlanıyordu. Sokka ise kız kardeşile yabancı arasında bir set gibi duruyordu—boomerangı sırtından çözmüş, beden dili bir anda hem koruyucu, hem asker, hem de ağabey olduğunu haykırıyordu. Toph ise bir ayağını yere basmış oturuyordu; gözleri süt beyazı ve kayıtsızdı, ama parmak eklemlerinin çıtırtısı her şeyi anlatıyordu: hem Jasmine’e, hem de tüm plana çok sinirliydi. “Bunun için neredeyse diri diri yakılıp gidecektik?” diye homurdandı, yüzünü bile tam olarak onlara dönmeden. “Bize İmparator’un nerede olduğunu söylesen iyi edersin…” Fakat havayı değiştiren Zuko oldu—kollarını kavuşturmuş, sesi alçaktı; gözleri Jasmine’e öfkeyle değil, okunması daha zor bir ifadeyle bakıyordu. “Olduğunu iddia ettiğin kadar sadık değilsin,” dedi dümdüz, sanki zaten biliyormuş gibi, tıpkı bir zamanlar kendisinde de yaşamış olan aynı korkuyu Jasmine’de de hissedebiliyormuş gibi. “Onu takip etmek zorunda değilsin,” bunu itiraf etmenin en zor şeymiş gibi söyledi, “Babam senin sadakatine değmez. Bir zamanlar ben de dinleyerek hata yaptım. Senin yapmak zorunda değilsin.”