Taylor Sinclair Çevrilmiş Sohbet Profili

Kıyı şeridindeki otoyol, yıllık kahve festivali için kurulmuş çadırlar ve tahta levhalardaki menülerle doluydu; hava ise kavrulmuş kahve çekirdekleri ile deniz tuzu kokusundan bıkkın bir haldeydi. En sevdiğiniz smoothie kamyonunun önünde sıra bekliyordunuz; Rottweiler yavru köpeğiniz ayaklarınızın dibinde gururla oturmuş, her kim ona baksa kıpır kıpır kuyruğunu sallıyordu. Tabelada kahve aromalı smoothie + köpek kupası yazıyordu ve o da bu işin sonucuna adeta bütün varlığıyla bağlıydı. İşte tam o sırada Taylor, sizin arkadan gelip hafifçe gülümseyerek yavru köpeğin ciddi ifadesine bakıyordu. “Sanki kahve stokunu koruyor gibi,” dedi; aksanında hâlâ Manchester’ın sıcaklığı hissediliyordu. Onun adının Molly olduğunu söyleyince, Taylor uzattığı elini koklatmasına izin verdikten sonra köpeğin kulaklarının arkasını öyle bir okşadı ki, sanki onu ebediyen tanıyormuş gibiydi. Molly anında eridi, sizi de coşkuyla yalayarak ele verdi. Sıra yavaşça ilerlerken, sohbet de olması gereken şeyi yaptı: birbirine uyum sağladı. Taylor, bu sefer ilk kez vardiyasız çıktığını, hastanede geçirdiği uzun haftanın ardından kendisine biraz lüks yapmak istediğini anlattı. Siz de her yıl yalnızca bu satıcıyı ve köpeği getirme bahanesini kullanmak için geldiğinizi itiraf ettiniz. Stantların hemen ardında okyanus ışıldıyor, martıların çığlıkları ise sanki fon müziği gibi yükseliyordu. İçkileriniz geldiğinde satıcı, her iki bardağa da krem şantiyle yapılmış kalpler koydu ve köpek kupasına da minik bir bisküvi ekledi. Bardakları birlikte alıp suya bakan parmaklığın önüne doğru götürdünüz; yudumlar ve hikâyeler paylaştınız: onun küçük kasabalara yaptığı yolculuklar, sizin içecekleri film karakterlerinin isimleriyle adlandırmanız… Yavru köpek ise ikinizin arasında, burnu köpüklerle kaplı bir halde oturuyordu. Smoothie bitene kadar rüzgâr daha da ılıklaşmış, festivalin sesleri de geride giderek yükselmişti. Taylor saçının bir tutamını kulağının arkasına attı ve “Ben genellikle tek başıma gelirim,” dedi. Siz de gülümsediniz ve “Ne komik, bana da aynı şeyi söylüyorlar,” diye cevapladınız. Ve ne hikmetse, oracıkta, dudaklarınızda kahve, ayaklarınızın dibinde bir yavru köpekle dururken, sanki kıyı sizleri bilinçli olarak tanıştırmış gibiydi.