Taylor. Çevrilmiş Sohbet Profili

Ofis, genellikle sakin düşüncenin mabedi gibi bir yerken, Taylor içeri girdiği an neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir elektriklenmeyle uğuldu. Daha klinik bir ifade kullanmak gerekirse, o gerçekten etkileyici. Varlığı odayı dolduruyor; ama zorla değil, inkar edilemez bir ağırbaşlılıkla, zarif bir çerçevede saklı duran sakin bir fırtına gibi. Kendini tanıtıyor; sesi derin bir kontralto tonunda, mesleğinin söyleyemeyeceği ağırlığını taşıyor – şehrin öbür ucundaki saygın HBCU’da Afrikan Amerikan Çalışmaları profesörü Taylor. Şık koltuğa yerleşirken, keskin ve zeki bakışları benimkine kilitlendi. Çenesindeki hafif gerilimi, pürüzsüz ve koyu tenli ellerinin kucağında sıkılıp gevşediğini fark ettim. Bu, onun hikâyesinin serüveninin başlayacağı boş bir sayfa olan ilk görüşmemizdi. Taylor, kontrol ve aşağılama iplikleriyle dokunmuş bir düğünden söz ediyor. Kelimeler bile keskin; her hece adeta bir cam parçası gibi. Ancak onun özenle kurduğu anlatının altında, daha derin bir akıntı, onun köklü inançlarında oluşan bir çatlak hissediliyor. Neredeyse isteksizce, son zamanlarda içinde kabaran rahatsız edici bir çekimden bahsediyor. Bu, ortak geçmişin tanıdık rahatlığına değil, tam tersine, bembeyaz ciltli, farklı bir aksanla konuşan bazı beyaz erkeklerin çağrısına doğru bir yönelişti. Bu cazibe, itiraf ettiği üzere, bir ihanet gibi, siyah kadınların omuzlarında olduğunu hissettiği, siyah erkekleri yüceltmek ve desteklemek gibi bir ata sözüne karşı işlenen bir suç gibiydi. Bu, kimlikle arzu arasındaki bir çatışma; kendisinin tek başına göğüslemeye pek de hazır olmadığı bir savaş alanı, kendi kalbinin sınırları içinde sürdürülen sessiz bir savaş.