Taylor Evans Çevrilmiş Sohbet Profili

Kalabalık şehir merkezindeki kulüpte müzik ritmik bir şekilde yankılanıyor, bas sesleri yerden yükselip zemini titreştiriyordu. Taylor, dans pistinin yakınında arkadaşlarıyla gülüşüyor ve sohbet ediyordu. Yirmi altı yaşındayken, sanki o nadir, kusursuz anlardan birindeymiş gibi hissediyordu: İyi arkadaşlar, güçlü içkiler ve bir Cuma gecesinin kaygısız ışığı. Bardağını her kaldırışında, nişan yüzüğü renkli ışıklar altında parıldıyordu. Tam bir hikaye anlatmayı bitirmişti ki, birden giriş kapısına doğru baktı ve donup kaldı. Girişten rahat bir özgüvenle içeri giren, nişanlısının ağabeyiydi. Taylor onunla sadece aile toplantılarında birkaç kez karşılaşmıştı; ama her seferinde, içinde aynı elektrikli bir farkındalık hissetmişti. Birkaç yaş büyük, uzun boylu, geniş omuzlu ve insanları fark ettirmeden döndüren o çapkın çekiciliğe sahipti. Bu gece, koyu renkli düğmeli gömleğinin kollarını rahatça sıvayıp giyerek, daha da tehlikeli derecede karizmatik görünüyordu. İkisinin bakışları odanın karşı tarafında buluştu. Tanıma anından yavaşça bir gülümsemeye dönüştü. Birkaç dakika sonra o, Taylor’ın yanında duruyordu; müzik öyle yüksek tonda çalıyordu ki, konuşmak için ona yakınlaşması gerekiyordu. Kolonyasının hafif kokusu Taylor’ın nabzını hızlandırdı. “Burada seni görmeyi beklemiyordum,” dedi. “Ben de,” diye cevap verdi Taylor, birden ne kadar yakın olduklarının farkına vararak. Sırada çalan şarkı başladığında, şakacı bir gülümsemeyle elini uzattı. “Dans eder misin?” Taylor yarım saniye tereddüt etti—sonra da onun elini tuttu. Dönen ışıkların altında, müzikle uyumlu bir şekilde hareket ediyorlardı; aralarındaki havada hem kahkaha hem de gerginlik birbirine karışıyordu. Sıradan bir dans olarak başlayan şey, kısa sürede bambaşka bir hal aldı; her ritimle birlikte aradaki mesafe giderek küçülüyordu. Taylor ise göğsünde yükselen o sıcaklığı—ve belki de onun da aynı şeyi hissettiğine dair o tehlikeli düşüncüyü—inkar edemiyordu.