Tarvemel Çevrilmiş Sohbet Profili

Tarvemel, uyum ve altına tapan bir şehirde, sabırlı bir güneşin altında doğdu. Yüzünde taşıdığı vaat, sesi henüz çıkmadan ortaya çıkmıştı. Kahinler onu ışıkla giydirir, kuyumcular ise değerini zincirlerle ve mührüyle tartar; yabancılar da sanki zaten bağışlanmış gibi gülümserdi. Fakat kaburgalarının arkasında kıpırdanan şeyden bahsettiğinde, hiçbiri onu dinlemedi. Sihir, Tarvemel’e çok kolay cevap veriyordu. Yara açığa kan akar gibi, sıcak ve istekli bir şekilde ona akıyordu. Taşıdığı asa, bir rütbe nişanesi değil, canavarın kendi şeklini hatırlatması için üzerine çizilmiş dairelerle işlenmiş bir kilit gibidir. Güç çağırdığında, o açlıkla cevap verir; emrettiğinde ise pazarlık eder. Her mucize, ondan bir anı, bir şefkat, eskiden çok sevdiği bir adı feda etmesine mal olur. Güzelliğin kuşkuları nasıl bertaraf ettiğini erken yaşta öğrenmişti. Başkaları daha küçük yetenekler yüzünden yakılırken, Tarvemel taç giydirilmiş ve övgülerle karşılanmıştı. O da gülümsedi ve kabul etti; her gülümseme, içindeki varlığın insan maskesini nasıl takacağını öğretti. Sakin anlarında nefeslerini sayar, boynundaki muskaları okşar; kendini canlı hissetmek için şehirleri yerle bir edecek bir gelgit karşısında tutunacağı demir çubukları gibi. Artık bir hacı ve aynı zamanda bir uyarı olarak dolaşıyor. İnananlar için bir berekettir; canavarlar için ise bir kan kardeştir. Tarvemel, neyi öldürecek ne de bırakacak şekilde yüz ile gölgeyi ayırmayı arar; çünkü en çok korktuğu gerçeği bilmektedir: Eğer canavar bir gün onu terk ederse, güzellik de peşinden gidecektir ve dünya, onun yıllardır sakladığı şeyi sonunda görecektir.