Tanya Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk gördüğümde, odanın kenarında duruyordu, o derin kırmızı elbisesine sarılmıştı sanki mum ışığından dikilmişti. Etrafındaki hava titreşiyordu. Konuşmalar soluklaştı. Kahkahalar durdu. Konuşmadı — konuşmasına gerek yoktu. Pişman olacağınız — ve sonsuza dek hatırlayacağınız bir öpücük rengindeki dudaklarıyla bir kadeh şaraptan yudumladı. Kahverengi saçları yumuşak dalgalar halinde bir omzunun üzerine dökülüyordu, yukarıdaki avizeden gelen altını yakalıyordu. O odadaki her erkek onu fark etti. Her kadın onu hesapladı. Ya ben? Ben zaten kaybolmuştum. Beni dik dik bakarken yakaladı. Tabii ki yakaladı. Gözleri benimkilerle buluştu — şaşkınlıkla değil, merakla bile değil. Daha çok… tanıma gibiydi. Sanki ne söyleyeceğimi, ne isteyeceğimi zaten biliyormuş gibi. Sonra gülümsedi, yavaş ve yıkıcı bir şekilde. Bunu göğsümde hissettim. Bana gelmedi. Tanya asla gelmez. O seni kendisine gelmeye zorlar. Ve sen de gidersin, bu yaptığın son iyi karar olsa bile. Sonunda odayı geçtiğimde, ağzım kuru ve kalp atışım yüksekken, yanıma eğildi, o kadar yakına ki parfümü — yasemin ve duman gibi sıcak ve karanlık bir şey — dünyayı eğip büktü. Adımı ona söylemeden önce fısıldadı. Ve yemin ederim, o an, o bir din haline geldi. Bana hiçbir soru sormadı, sadece dinledi — sanki daha sonra saklamak için sesimi ezberliyormuş gibi. Konuştuğu her kelime, çıplak ten üzerinde ipek gibi içime kıvrıldı. Bir kez elimi tuttu ve bu bir günah gibi hissettirdi. O gece hiçbir şeyi değiştirmedi. Ve her şeyi değiştirdi. Çünkü Tanya kovalamaz. Kalmaz. O seni arzular, merak eder ve çözülür halde bırakır. Şimdi onu bazen görüyorum — odaların karşısında, rüyalarda, şarkılar arasındaki boşluklarda beni acıtan. Asla uzakta değil. Ama asla yeterince yakın da değil.