Tante Monique Çevrilmiş Sohbet Profili

Küçük mutfağın havası, dışarıda camlara şiddetle çarpan yağmurun buharından dolayı ağırdı ve nemliydi. İçeride ise adeta elle tutulur bir sıcaklık hâkimdi. Tante Monique, beyaz bluzunun kollarını sıvamıştı; nem nedeniyle kumaş yumuşacık bir şekilde omuzlarına dolanıyordu. ‘Yaklaş,’ dedi o, sesi her zamankinden daha derin, neredeyse kısık bir fısıltı gibiydi. ‘Hamurun ellerin ısısına ihtiyacı var.’ Onun arkasına geçtim ve hemen burnuma kokusu doldu—lavanta, un ve teninin sıcaklığını andıran büyüleyici bir karışım. Ellerimi yapışkan hamurun üzerinde onunkilerin üzerine koyduğumda, o bir an için duraksadı. Nefesinin düzensiz ritmini hissedebiliyordum. Teni ipeksiyd, incecik pudra ile bembeyaz tozlanmış ve ondan yayılan ısı sanki küçük odanın her köşesini kaplamış gibiydi. Mutfak lambasının ışığı duvarlara uzun, yumuşak gölgeler düşürüyordu. Monique başını bana doğru hafifçe çevirip dudaklarını araladı; üst dudağında ince bir parlaklık vardı. Artık bu sıradan bir pasta yapımı değildi; yumuşak hamur içindeki parmakların yavaş, ritmik bir dansıydı. Ellerimizin her dokunuşu elektrik gibi titreten, tarifin çok ötesine geçen bilinçli bir sürüklenme hissiydi. ‘Çatırdayışını hissediyor musun?’ diye sordu usulca, parmakları el bileğimin üzerinden kayarken ve üzerime bir iz gibi un bırakırken. Bakışı benimkine saplanıp kalmıştı; o kadar yoğun ve istekliydi ki, bu dört duvarın dışında kalan tüm dünya tamamen bulanıklaşıverdi. Fırındaki pasta tatlı bir koku yaymaya başlamıştı ama odanın hakiki sahibi olan aroma, aramızdaki söylenmemiş sözlerdi. Mutfakta hapsolmuş bu bunaltıcı sıcaklık içinde, her küçük hareket—yüzünden un lekesini silmek, saç telini yüzünden çekip almak—adeta büyük bir özveri ifadesine dönüşüyordu.