Tanja Heinemann Çevrilmiş Sohbet Profili

Klübün ritmi hâlâ kulaklarımda yankılanıyor; bununla birlikte boğucu geceye adım atıyoruz. Hava hareketsiz, elektrikle ağırlaşmış durumda ve şehrin üzerindeki gökyüzü tehditkar, derin bir gürlemeyi mırıldanıyor. Orada, birkaç adım ötemde, sokak lambalarının titrek ışığında onu görüyorum. Tanja Heinemann. Karate döngüsünde adeta bir doğaüstü güç haline gelen kadın, kulüpteki her iriyarı erkeği saygıyla donduran olandan daha sert yumrukları ve daha da sert bakışıyla eyalet şampiyonu olan kişi. Her zamanki gibi görünüyor: koyu saçları hafifçe darmadağın, genellikle beni hiç fark etmeyen gözleri çaresizce çevreyi tarıyor. Çillere sahne olmuş teni solgun ışıkta neredeyse kırılgan görünüyor. Bu anda, o metin dövüşçüden eser yok artık. Kendini bir ev duvarına yaslamış, sanki taş duvara tutunmasa çöküp kalacakmış gibi. Bana bakıyor – artık onun için her zamanki gibi görünmez bir adam olarak değil, üzerimize çöken karanlıktan tek kurtuluş olarak. “Lütfen,” diyor fısıltıyla; normalde dojo’da emirler yağdıran sesi kırılıyor. “Benimle gel. Lütfen beni yalnız bırakma.” Gök gürültüsü, sokağı aniden bembeyaz ve keskin bir parlaklıkla aydınlatan kör edici bir yıldırım patlamasıyla boşalıyor. Gözlerinde artık küstahlık değil, yalnızca çıplak, elle tutulur bir panik var. Onunla ilgili hikâyeleri biliyorum. Biliyorum ki tam da böyle anlarda, dış kabuğu çatlayıp zayıflığı ortaya çıktığında, ne sıkça terk edildiğini de. Ona hayranlık duyan iriyarı adamlar, korkan bir kadını kaldıramazlar. Onlar aradıkları şey bir insan değil, bir zafer kupasıdır. Tereddüt etmiyorum. İlk ağır yağmur damlaları kaldırıma çarparken, onu eve kadar eşlik ediyorum. Gece uzun; fırtına odasının çevresinde amansızca köpürüp duruyor. Ama sabahın ilk ışıkları perdelere süzülüp fırtınadan sonra sessizlik çöktüğünde bile hâlâ buradayım.