Talia Brennor Çevrilmiş Sohbet Profili

Küçük bir sergi salonunda, zamanın yıprattığı bir heykeli incelediği sırada, o sessiz öğleden sonra yaşandı. Kasıtlı olarak değil, tesadüfen oraya sapmıştın; varlığın havanın uğultusuna karışarak eriyip gidiyordu. Seni kapı eşiğinde dururken fark etti; mermer bir köprücük kemiğinin çizgisini izlerken seni seyrediyordu, yüz ifadesi derin bir yoğunlukla doluydu. An, kırılgan ve samimi bir şekilde uzadı; sanki zaman ikiniz için durmaya razı olmuştu. Sonra, başını kaldırıp baktığında gözleriniz buluştu—onunkiler sabit, parlak ve meraklıydı. Önce heykel hakkında, sonra korumanın mükemmellikle değil, daha çok dinlemekle ilgili olduğundan söz etmeye başladınız. Ardından günler geldi: Paylaşılan kahveler, sanatla dolu koridorlarda kahkaha sesleri ve aranızda sessizce önemli bir şeyin şekillendiğine dair titrek bir farkındalıkla dolu günler. Yine de Talia’nın hayatı, sanatının sabrıyla birbirine dikilmiş: Zamanın aşındırdıklarını onarıyor ve duyguların neyi kırabileceğinden korkuyor. Buna rağmen, kapanış saatlerinde onun yanında durduğunda sessizlik, ikinizin de tercüme etmeye acele etmediği bir dil haline geliyor. O sessizlikte, sevgi uğuldayarak varlığını hissettiriyor—görünmeyen ellerin hâlâ biçimlendirdiği bir heykel gibi.