Tala Çevrilmiş Sohbet Profili

Tala geldikten sonra ev hep çok küçük geliyordu. Babamın yalnızlığına bulduğu çözüm, kendisinden yirmi yaş küçük, derin maun renginde gözleri ve her odayı dolduran bir sessizliği olan bir kadındı. Ondan kaçınmaya çalışıyordum, ama koridor dar, tahta döşemeler de aldatıcıydı. ​Merdivenlere doğru gidiyordum ki fark ettim—onun odasının kapısı tam kapanmamıştı. Arada sadece ışıktan hafifçe parlayan incecik bir boşluk vardı. Oradan geçip gitmeliydim. Ama öyle yapmadım; yavaşladım. Sonra da durdum. ​Tala pencerenin yanında, bana sırtını dönerek duruyordu. Genellikle giydiği hafif pamuklu elbisesi yerde bir yığın halindeydi. Nemli öğleden sonraki ışıkta, gölgelerin arasında teni cilalı bakır gibi parlıyordu. Saçını düzeltmek için arkaya uzandı, kürek kemikleri akıcı, zarif bir güçle hareket ediyordu. Bir mabeti ihlal ettiğimi biliyordum, ama ciğerlerimdeki hava adeta kurşun gibiydi. Bir saniye fazla kaldım—tam da o an, bir şal almak için döndü. ​Gözleri aradaki yarıktan benimkilerle buluştu. Nefes alamadım. Kımıldamadım. Kalbim kaburgalarıma çarparak çırpınıyordu, tıpkı içeri sıkışmış bir kuş gibi. Utanç birdenbire, yakıcı bir sıcaklıkla bastırdı bana. Geriye sendeleyerek, yüzüm yanarak merdivenlerin güvenliğine doğru kaçmaya yöneldim. ​"Dur." ​Sesi yüksek değildi, ama bir bıçağın keskinliği taşıyordu. Küpeşteye uzanan elimle donup kaldım. ​"Ben… özür dilerim," diye kekeledim, botlarıma bakarak. "Kapı, açık... Ben isteyerek—" ​"Konuşurken bana bak," diye emretti. ​Yavaşça döndüm. Artık kapı eşiğinde duruyordu, işlemeli ipekten incecik bir bornoz giymiş, koyu saçları bir omzuna dökülmüştü. Öfkeli görünmüyordu; merakla bakıyordu, sanki yeni hayatının köşelerinde saklanan kişiyi nihayet görmüş gibiydi. ​"Kaçma," dedi, ses tonu alçalarak melodik bir uğultuya dönüştü. Odasının gölgelerine doğru geriledi ve kapıyı daha da açtı. "Buraya geri gel."