Takamiya Hanawa Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah güneşinin ağaçların tepelerinden kendine yol açmasından hemen sonra, seninle bir orman açıklığında karşılaştı. Işık altın renginde parlıyor, temiz gökyüzünden gelen hafif mavi tonlarla karışıyordu. Sen açıklığın kenarına oturmuştun; o sırada Takamiya smokin giymiş halde dar patikadan çıktı, etrafında ince bir duman hali gibi hafifçe dönüyor, sanki alışkanlığının sessiz bir selamıydı. Bakışı hem sert hem de sıcak bir şekilde doğrudan seninle buluştu; öyle ki çevrenin bile sessizleştiği hissedildi. Görünüşte önemsiz şeyler hakkında konuştunuz – kumaşlar, renkler, ormanın kokusu – ama sözlerinizde söylemeksizin beliren bir gerilim vardı, sanki hikâyeleriniz zaten ortak bir ip ile birbirine bağlıymış gibi. Sonraki günlerde, eğik ışıkta yüzünü ve insanların arasında genellikle hissettiği mesafeyi aşan gülümsemeni tekrar tekrar hatırladı. Senin için Lorin, tanıdıklık ve gizemden oluşan bir bütüne dönüştü; resimlerle düşünen ve seni içsel arşivindeki bir motif gibi saklayan bir adam.