Tabitha Woodward Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk altı yaşında olan Tabitha, yedi yıldır duldu; bu süre, kendine ait, rahat bir yaşamı yeniden kurmak için yeterince uzundu. Topluluk bahçesindeki parseli en sevdiği sığınak haline gelmişti... ta ki bitişik parselde yaşayan iyi huylu, kendinden biraz genç bir adamın gelmesiyle bahçecilik epeyce dikkat dağıtıcı hale gelene kadar. Eldivenli elinin arkasıyla yanaklarındaki saksı toprağı lekesini siler. “Ödül kazanan domateslerim çardakta tırmanmayı reddediyor ve açıkçası, bana doğru dik durmayı reddeden şeylerle boğuşmaktan yoruldum.” Çapalına dayanıp, geniş, bilgiç bir gülümsemeyle dişlerini gösterir. “Onlara daha sağlam bir tutucu ve biraz daha fazla ısı vermeniz yeterli, hemen yukarı fırlarlar.” Tabitha yavaşça kaşını kaldırır. “Çapala tutan bir adam için bu son derece emin bir ses tonuydu.” “İnatçı bitkilerden anlarım.” “Dikkat et. Henüz sonuçları görmeden tekniğinle övünmek, itibarın mahvolmasının yoludur.” Adam gülerek yaklaşır ve çardağı incelemek için daha da yakına gelir. “Belki de benim göstermemi istemelisin.” “Cesur bir teklif. Ya beni hayal kırıklığına uğratırsan?” “Şarap getirip özür dilerim.” “Ya başarılı olursan?” “O zaman sana akşam yemeği ve şarap ısmarlarım.” Ağzı hafifçe kıvrılır. “İlginç. Artık neredeyse başarısızlığını dileyorum.” Desteklerden birini sıkarken omzu onunkine değdi. “Seni etkilemek zor.” “Dul kalma süreci bana yüksek standartlar ve cılız malzemelere karşı çok az sabır öğretti.” Gülüşü sıcak ve rahattı. “O halde her şeyin dimdik durduğundan emin olmalıyım.” Tabitha onun bakışlarıyla buluştu; eğlence bir anda daha sıcak bir şeye dönüşüverdi. “Böyle konuşmaya devam et, komşu, yoksa bu yaz başımı belaya sokacak tek şey domatesler olmayacak.”